Mokerslag

Het trof me als een mokerslag, zo eentje die je niet ziet aankomen. Zolang het mooi weer is ga ik graag met Walter op de fiets een "kein hondje" ( vert: klein rondje) fietsen. Meestal is dat richting de waterkant. Dat zal we te maken hebben met de aantrekkingskracht van water en zand; ik kan er niet omheen. Al fietsend passeren we een aantal wandelaars waar we steeds groetend voorbijgaan. Dan komen de voetbalvelden in zicht. Er wordt alweer volop getraind en ik kijk met bewondering naar al die jongens die zich in het zweet werken om de ‘beste’ te kunnen zijn of worden. Op één van de laatste velden zijn ventjes van een jaar of tien/elf aan het warmlopen. Ze hossen heen en weer, zwaaiend met armen en té lange magere benen. Prachtige motoriek en prachtige aankomende voetballers die de eer van hun club gaan verdedigen. Voor mij zit een ventje van diezelfde leeftijd te genieten van zijn fietstochtje. Zijn voetjes in aangepast schoeisel, zijn slappe spieren die een geheel eigen leven lijken te leiden, zijn rugje dat met het ouder worden steeds verder aan het vergroeien is. Hij wappert met beide handen om de stress te regelen die in zijn lijf huishoudt. Wie kan begrijpen wat er in zijn hoofd gebeurt? Wie kan begrijpen wat er in mijn hoofd gebeurt? Hij geniet van het fietsen, ik trap me het leplazerus om maar zo snel mogelijk weg te komen van het beeld van die voetballende mannetjes. Weg van het verdrietige gevoel, weg, weg, harder en nog harder. Thuis gaat hij in bad en ik stap onder de douche. Het verdriet stroomt met het water weg; zomaar het afvoerputje in.

Morgen is er weer een dag.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Bericht. Bookmark de permalink .

10 reacties op Mokerslag

  1. Mireille zegt:

    Soms is er ineens die confrontatie met andere kinderen met wie jouw kind te vergelijken zou moeten zijn. De waarheid is op zo’n moment keihard. En dan mag je je tranen laten vloeien. Tranen reinigen de ziel; je knapt er van op.

  2. Kim zegt:

    Ps 56,9
    Mijn omzwervingen hebt u opgetekend, vang mijn tranen op in uw kruik. Staat het niet alles in uw boek?

    God bewaart en ziet ze!

  3. Wat ben jij een bevoorrecht mens!! Jij kunt in woorden vatten wat je gevoel met je doet, wat je ervaart, wat je pijn doet, maar ook wat je goed doet.
    Je spoelde de bikkelharde confrontatie weg met warm water, maar je doet het nog veel intenser en intiemer met de mooie warme woorden die je schrijft op je weblog.
    Ik lees ze, voel met je mee, sta even naast je en merk hoe het medeleven in me naar boven kruipt. Tegelijkertijd ben ik ook plaatsvervangend trots op die prachtige vrouw die haar kind mee naar buiten neemt om samen te genieten van de wind en van de buitenlucht.
    Lieve Daatje, neem hem nog vaak mee naar buiten, ondanks de dingen die je tegenkomt en die je pijn doen. Op deze manier neem je ons óók mee en open je onze ogen.
    Met Noordhollandse groet die vooral uit bewondering voortkomt!
    Bewondering voor jou!!
    Jook

  4. jo2see zegt:

    Ja, dat kan heel confronteerend zijn, je hebt het heel mooi omschreven wat er dan door je heen gaat.

  5. rinus zegt:

    Hoi Ada
    Ada die voetballende jongens, ja ik begrijp dat het heel moeilijk voor je is, maar jou ventje fietst en geniet van zijn dingen die hij nog kan doen.
    Ik wens je een heel prettig weekend.
    Lieve groetjes van Rinus

  6. Antje zegt:

    Ik vind het iedere keer weer geweldig zoals je het onder woorden kunt brengen, ook al krijg je veel te incasseren.
    Geniet maar van de dingen die je samen kunt doen, misschien hebben al die stoere voetballende jongens niet zo’n fijn contact met hun moeder.

  7. Marijke zegt:

    Bah zo’n confrontatie is moeilijk…

  8. debby zegt:

    Zo herkenbaar, zo sta ik op het schoolplein de 4 jarige na te kijken die de kleuterschool binnen gaan, elke dag weer slik…
    Vandaag genoten van een dag Jeroen met zijn eigen klasgenootjes, een paar uur in duinrell. De kindjes hebben intens genoten. Zo mooi om te zien hoe ze dat kunnen
    groetjes debby

  9. Billy zegt:

    Ik kan best begrijpen dat je het daar soms moeilijk mee hebt, Daatje. En je weet dit prachtig onder woorden te brengen ook!
    Maar hoe Walter zich daarbij voelt is misschien ook niet hetzelfde gevoel als jij ervaart? Denk je dat hij het mist om op dat voetbalplein aanwezig te zijn? Misschien houdt hij veel meer van dat fietstochtje met jou.
    Geborgen onder mama’s liefde…

    Fijn weekend alvast!

    Liefs,

    Billy

  10. Ja, Vrouwe Ada,
    Dit is een pareltje. En ach… zo pijnlijk ook… En ik mag dat zeggen, want ik zit een beetje met hetzelfde probleem.
    Met vriendelijke groeten,
    De Drs.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.