Klagen

Ze zitten in de tuin van het enige verzorgingscentrum voor ouderen in het dorp, en ze klagen een wedstrijdje. "Mijn kinderen zijn allemaal op vakantie, dáár hoef ik dus deze week niet op te rekenen, trouwens als ze wel thuis waren geweest waren ook niet gekomen, het verschil is dus alleen maar dat ze nu zelfs niet in het dorp zijn" zegt de één. "Nou ja zeg, ik zie ze ook alleen maar op zondag hoor, als ze het verplichte nummertje -moeder- afwerken" meent de ander. "Da’s nog niks, die jongen van mij, je weet wel, die pas gescheiden is, die heb ik al drie maanden niet gezien!"doet iemand er een schepje bovenop.

Stil en eenzaam tussen al die anderen zit ze voor zich uit te kijken. Een vage glimlach tekent het oude gezicht waar het verdriet zijn verwoestende sporen heeft achter gelaten. In haar hoofd speelt een film uit vroeger jaren, toen ze met z’n drietjes gingen camperen. Haar man sterk en gezond, de dochter slank en blond, en zijzelf als de trotse vrouw en moeder op de achtergrond. De dochter groeide op, trouwde en verhuisde met manlief naar de ander kant van de wereld "Nederland was haar veel te bekrompen". De kleinkinderen kende ze alleen van de schaars opgestuurde foto’s. Telefoneren was duur en een computer met zo’n dingetje waarmee je bij de ander in huis kon kijken had ze niet. Toen haar man stierf had ze het plan opgevat om de reis te maken; haar dochter in de armen te sluiten en te genieten van de kleinkinderen. Eenmaal op Schiphol had ze zich vreemd opgewonden gevoeld toen de stem uit de omroepinstallatie kenbaar maakte dat er ‘telefoon voor mevrouw Visser was’. Toen ze het toestel ter hand nam en haar kleindochter verdrietig hoorde zeggen dat ‘mammy een accident’ had gehad en niet meer leefde was de wereld om haar heen opgehouden met draaien.

"Nog een kopje thee, mevrouw Visser?" vraagt de vriendelijke verzorgster. "Graag zuster" is het antwoord. Stil staart ze voor zich uit. Soort zich enigszins aan de klagende vrouwen om haar heen. Haar zullen ze niet horen klagen. Uiteindelijk is ze al bijna 90, het zal toch niet zo heel lang meer duren voordat……

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Verhalen. Bookmark de permalink .

2 reacties op Klagen

  1. Antje zegt:

    Och, wat een tragedie moet dat geweest zijn voor die mevr.Visser zeg….
    Inderdaad duurt het nu niet meer zolang en dan wordt ze herenigd met haar dochter, als is het dan anders dan ze had gehoopt….
    Mensen met een verhaal noem ik ze altijd!!

  2. Freddy Steelandt zegt:

    Hallo Ada,

    U heeft een schitterende site,heel goed en evenwichtig geschreven.
    Heb grondig erin “gegrasduind” en onthield me van commentaar.Vandaar dat ik het laatste item nam om te reageren.U ziet me hier wel meer!

    Nog een rustige nacht en tot dan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.