Verdwenen

Ze staat in de tochtsluis van het zorgcentrum achter me aan te kijken. Op de hoek steek ik voor de laatste keer mijn hand op. Ze maakt een verlaten indruk. Het leven glijd als zand door haar vingers, haar geheugen vertoont gelijkenissen met een gatenkaas. Dingen die ze 10 jaar geleden beleefde staan helder voor de geest, dingen van tien mionuten geleden zijn verdwenen in het grote zwarte niets. Ze heeft het goed in de verzorging, maar sommige dingen snapt ze niet meer zo goed. Er staat eten in de koelkast waarvan ze niet weet waar het vandaan komt, en volgens haar eigen zeggen heeft ze geen brood in huis. De boterhammetjes voor de avond liggen keurig per twee verpakt in de vriezer, en daarnaast een aantal zakjes met krentenbrood erin. Ze weet niet meer hoe het daar is gekomen….

Als ik wegga zegt ze dat ik snel maar weer moet komen, en dat beloof ik. Het is aan mij om die belofte waar te maken, zelf zal ze het zijn vergeten voordat ze weer terug is op haar kamer. Ze vergeet regelmatig welke dag het is, omdat ze helemaal niets meer hoeft, er zit geen structuur meer in haar leven en zelf kan ze die er niet meer in aanbrengen. Dagelijks wordt ze geroepen voor de koffie en het eten, anders zou ze dat ook zomaar kunnen vergeten.

Iedere keer als ik wegga heb ik het gevoel dat ze een stukje verder verdwijnt, totdat ze op een dag helemaal geen idee meer heeft van het leven en de wereld om haar heen.

Dag moeder.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Bericht. Bookmark de permalink .

8 reacties op Verdwenen

  1. Wondelgijn zegt:

    Verdrietig gevoel lijkt mij, om zo je moeder achter te moeten laten. We genieten tenminste nog steeds van mijn vader (76) en moeder (70) die zo ontzettend actief zijn nog!! Knuffel haar maar extra als je er bent dan!!

  2. Eva zegt:

    Als ik dit lees moet ik denken aan een liedje van Harry Jekkers over zijn demente moeder, fragment eruit: ze staart de hele dag naar buiten door het raam, en reageert alleen nog op haar meisjesnaam. Als zie die hoort, begint ze weer te stralen, want ze weet zeker dat haar moeder haar komt halen. Dan staat ze op en wil ze touwtjespringen en zonder jas naar buiten in de zon. Soms begint ze plotseling te zingen, dat er gedanst wordt op de brug bij Avignon.

  3. Dinie zegt:

    Ach wat zal dat aankomen als het je eigen moeder betreft.

    Haar waardigheid en zelfvertrouwen wordt ook zo aangetast lijkt mij.

    Veel sterkte hoor!

  4. Antje zegt:

    Voor jou is het moeilijker dan voor haar, dat is altijd het nare van dit soort dingen, zodra jij weg bent is ze het alweer vergeten dat je er was, maar jij neemt “het” mee naar huis en kunt het niet begrijpen
    Liefs van mem(ske)

  5. rinus zegt:

    Hoi Ada
    Moeilijk om zoiets iet te begrijpen
    Moeilijk voor jou , maar je moet zo maar denken dat zij gelukkig is in haar wereldje .
    Liefs Heit

  6. hanneke zegt:

    het lijkt me zo moeilijk om je moeder zo te zien wegglijden.
    ik hoop dat ze er zelf niet ongelukkig onder is.

  7. Mireille zegt:

    Rillingen … het lijkt me ongelooflijk zwaar om je moeder zo af te zien takelen. Sterkte!

  8. wilma zegt:

    Vanmorgen was ik bij haar…ze gaat per dag achteruit.
    X Wilma.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.