De wandeling

Ik ga samen met de moeder van een bewoner naar de dokter. Eerst halen we haar kind op bij de dagbesteding en vervolgens gaan we naar het gezondheidscentrum waar de huisarts haar spreekuur heeft. Om één of andere reden heeft deze wandeling met deze moeder een bijzonder karakter, we praten eerst over koetjes en kalfjes, dan over haar gezondheid en dan over het feit dat we beiden moeder zijn van een bijzonder zorgkind. Heel even laat ze het achterste van haar tong zien als ze me verteld dat ze zo'n moeite heeft met alles wat er gebeurt is. Ik kan niet anders dan instemmen, probeer haar gerust te stellen dat we op de goede weg zitten en dat er hard wordt gewerkt aan het organiseren van de juiste zorg en de beste begeleiding.

We lopen zwijgend verder, elk verdwaald in eigen verdriet en zorgen. Ik besluit in een moment om iets privé met haar te delen. Zeg dat ik moeite heb om nagenoeg dagelijks geconfronteerd te zijn/worden met de wereld die de wereld van mijn kind is. Zeg dat ik bang ben voor de toekomst, bang voor de bezuinigingen, wisselende begeleiders, onbegrip en achteloosheid in de zorg. Vertel dat ik bezig ben met een opleiding om (nog) beter handen en voeten te kunnen geven aan de zorgvraag van de bewoners.

Van opzij kijkt ze me aan en we staan even stil. In een hoekje van haar gezicht zijn de tranen voelbaar aanwezig, ze veegt ze driftig weg. Drukt even flink op mijn arm in een gebaar van verbondenheid. Helemaal tegen mezelf in heb ik een stukje privé gedeeld met een ouder, het voelde goed om even zo van moeder tot moeder te praten en te weten dat je begrepen wordt. Het komt zelden voor dat ik met een ouder van een cliënt spreek zoals ik dat vanmiddag heb gedaan.

Teruggekomen op de woning drinken we een kop koffie, kijken elkaar nog even aan voordat ik haar thuis afzet. De knipoog die ze geeft zegt meer dan duizend woorden…………

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Bericht. Bookmark de permalink .

5 reacties op De wandeling

  1. Wondelgijn zegt:

    Zo zijn moeders onder elkaar…. Troostend, begrijpend en steunend. Aan een half woord of een enkele blik genoeg. Mooi…. *knuffel*

  2. Antje zegt:

    Dat zijn mooie momenten

  3. Billy zegt:

    het moet voor jullie beiden goed aanvoelen, zo’n verbondenheid.
    Helaas is de aanleiding minder aangenaam…

    Groetjes, Daatje!

  4. Dinie zegt:

    Iets delen, een half woord, even vastpakken, het kan zoveel betekenen!!
    Er voor elkaar zijn, zo waardevol!!

  5. geertje zegt:

    Laten zien dat je ook kwetsbaar bent en ook wel eens bang maakt je voor een ander menselijk en verkleint de afstand.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.