Maandag

Afgelopen maandag gaat het helemaal mis. Bij de buren wordt een container op de stoep gezet voor een verbouwing en dan klopt het hele straatbeeld niet meer. Walter loopt rusteloos heen en weer, kijkt steeds vaker door het raam en is erg onrustig. Als in de middag de taxi weer voor de deur staat is de stress letterlijk van zijn gezicht af te lezen. "Moet weg die" zegt hij en daarmee is de toon gezet voor de rest van de dag. Onrustig loopt hij rond, van de voordeur naar het keukenraam en elke keer moet hij weer naar die rotcontainer kijken. Ik besluit met hem het huis uit te gaan, maar de kleine man "moet" eerst nog een aantal handelingen verrichten voor het zover is. De schoenen moeten recht onder de kapstok; de kranen moete, overal in huis recht boven de wastafel en het aanrecht. Alle deuren van boven naar beneden moeten dicht. Tussen al deze dwangmatigheden kijkt hij steeds weer naar de gewraakte ijzeren bak die zijn "plaatje" van de buitenwereld totaal verpest. Eenmaal in de auto gaat het nog even door. We rijden een stukje en stappen dan uit bij de winkels. Heel even lijkt hij zich te ontspannen, maar het is van korte duur. Ook in "zijn" winkelgebied is van alles aan de hand. Terug naar huis met een flinke omweg wil het nog steeds niet. Met pijn en moeite kan hij een paar happen eten, maar het gaat moeizaam. Drinken uit een beker is ineens niet meer haalbaar. En nog steeds staat die enorme vuilbak op de stoep. Dan is het inmiddels tegen half acht, ik heb maar een paar happen gegeten, het verdriet om zijn ellende zit als een brok vast in mijn slokdarm. "Wil je even douchen?" vraag ik. Dat spreekt aan, we gaan naar boven en binnen tien minuten staat hij te fladderen onder de warme straal. Ik zie de ellende, de stress, het ongemak en de dwangmatigheid met het warme water meeglijden de afvoer in. Ruim drie kwartier staat hij zo, ogen af en toe dicht, handen wisselend gespannen en open. Uiteindelijk moet hij eronder vandaan, in pyama en naar bed. Eerst nog even een flesje drinken op mama's bed, maar dan snel naar zijn eigen koffertje.

"Morgen ha ik na het Kooster" zijn de laatste woorden van die dag.  Mijn hart breekt ervan, hij zoekt zijn veiligheid op de woongroep, in de omgeving waar hij zich veilig voelt. Als ik woensdagavond contact heb met de woning vertellen ze me dat hij nog wel wat gespannen is, onrustig. Het bezorgd me een groot gevoel van onbehagen, het gaat dus nog niet zo lekker met hem. Zijn wereld is niet meer zo betrouwbaar als eerst, er veranderen dingen en dat is moeilijk voor dit ventje.

Niet vreemd dat ik me dus niet zo lekker voel deze week…..

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Bericht. Bookmark de permalink .

7 reacties op Maandag

  1. Antje zegt:

    Er moet niets, maar dan ook niets veranderen hé? Maar ja, soms is het gewoon niet anders en dan is Walter helemaal niet meer in zijn “hum”
    Jammer, voor ons niet te begrijpen, maar voor hem is het ineens gedaan met de rust.
    Hopelijk komt hij weer snel wat tot zichzelf in het Klooster, toch fijn dat hij zich daar dan thuisvoelt, al is dat voor jou weer zo’n dubbel gevoel.
    Liefs uit Joure van Antje

  2. Gonny zegt:

    Nee, dat is zeker niet vreemd. Ik wens je sterkte en toch ook een mooi weekend.

  3. Billy zegt:

    ik begrijp je volkomen, Daatje
    Moet zeker niet makkelijk zijn…

    Sterkte!

  4. Dinie zegt:

    Ach dat zulke, in ónze ogen ogenschijnlijke kleine, dingen zo’n impact kunnen hebben op Walter. Wat moet het dan toch stormen in dat koppie van hem.

  5. Eva zegt:

    Als de wereld ineens niet meer klopt, hoe valt dat dan te rijmen en terug te brengen binnen de veilige kaders van het bestaan. Heftig! Gelukkig ben jij er en kan de ellende met het douchewater in het afvoerputje verdwijnen.

    Kuzz,
    Eva.

  6. Rinus zegt:

    Hoi Ada
    het moet zo en niet anders in het wereldtje van Walter.
    Ik snap je volkomen dat je je ongemakkelijk voelde
    Liefs heit

  7. Beste Ada..in het kader van de week van t autisme ; even stil staan waar iemand zijn hele leven last van heeft..hebben een heleboel vriendinnen en vrienden met mij een moment stil gestaan, om mij een hart onder de riem te steken. Ook kreeg ik een mooi stukje, die ik bij deze ook aan jou toedraag
    Toen God de moeders van kinderen met autisme schiep was Hij al 6 dagen aan het overwerken. Een engel verscheen en zei: “U steekt wel heel veel tijd en werk in deze exemplaren” “Heb je de specificaties van deze bestelling al eens gelezen?”, vroeg God vermoeid. “De moeder van zo’n kind moet buitengewoon goede ogen hebben, zodat ze kan zien hoe bijzonder haar kind is, wanneer allen verblind zijn door het syndroom. Ze heeft ook veel meer energie dan normaal nodig zodat ze het nooit opgeeft, ook niet wanneer anderen dat wel doen. Haar huid moet extra dik zijn om alle onrecht te kunnen verdragen en alle kritiek op haar opvoedingscapaciteiten. Ik heb haar zelfs een sterker hart gegeven met een groter vermogen om lief te hebben en te begrijpen. God ,zei de engel terwijl ze Zijn mouw aanraakte, U kunt beter wat rusten en er morgen aan verder werken. Dat kan ik niet, sprak God, er zijn meer kinderen met autisme dan de wereld weet. De engel vloog langzaam rond het schepsel en bestudeerde het nauwkeurig. Opeens stopte ze en boog zich voorover. Haar vinger gleed over de wang van de vrouw. Ze lekt, zei de engel,ik denk dat U er te lang aan heeft doorgewerkt Dat is geen lek zei God, dat is een traan. Waar is die voor? vroeg de engel, Ik neem aan voor opgekropte emoties, voor teveel onrechtvaardigheid, voor gebrek aan begrip. zei God. U bent werkelijk geniaal zei de engel God keek somber en leunde achterover in zijn stoel. Die traan heb ik niet gemaakt, zei Hij

    . Enorm respect voor jou, hoe mooi jij alles kan verwoorden, hoe jij met jou prachtige kind en andere kinderen omgaat…..dikke kus voor jou..gr debby

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.