Groene sokjes

De kleine voetjes zitten in frisgroene sokjes. Het teletubbies dekbed ligt half over zijn lijfje. In het grote bed lijkt hij kleiner dan wat je zou verwachten bij een kind van 13 jaar. Met meerdere mensen staan we bij hem en verwonderen ons over dit moment. Na een heftig kort ziekbed van een dag of vijf was het vanmorgen zover dat de Scheppet het genoeg vond. Hij verlostte dit bijzondere kind uit zijn lijden, en liet ons als begeleiders achter met lege handen en veel vragen.

Het is één van de bewoners van mijn vorige werkplek en ik kan het allemaal wel handelen totdat ik die groene sokjes zie waar zijn te kleine voetjes in zitten. "Te dichtbij, teveel verbindingen met mijn eigen ventje, té veel van alles van de laatste tijd" denk ik. De tranen die de hele dag al hoog zitten zoeken een uitweg en ik breek af, helemaal.

Eenmaal thuis is het Walter die me troost met zijn aanwezigheid. Zijn warme lijfje en zijn lieve kusjes. Hij wil fietsen en eten en spelen en heel even vallen alle zorgen om hem weg tegen het feit van de            - groene sokjes – aan de voetjes van een pas overleden kind.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

7 reacties op Groene sokjes

  1. Antje zegt:

    Zie je? Dan toch krijg je troost van het “eigen” kind, al is het dan helemaal op zijn manier, hij voelt toch, dat je hem nu nodig hebt…..

  2. Eva zegt:

    Ontroerend. Misschien te dichtbij laten komen, maar daar ontkom je soms niet aan; zeker niet in jouw werk. Is het erg? Volgens mij niet. Het heeft meer te maken met hoe je je werk doet: vanuit je hart.

  3. Billy zegt:

    ja, er zijn altijd nog ergere dingen in de wereld dan je eigen leed. Maar dat weegt dan ook veel zwaarder door…helaas

  4. Marijke/figarootje zegt:

    Pakkend logje…

  5. Wondelgijn zegt:

    Ik slik, en slik… maar kan niet voorkomen dat er tranen over mijn wangen lopen… Arme ouders, arme verzorgers… Heel veel sterkte!! *knuffel*

  6. baasbraal zegt:

    Kinderen die sterven…….. het voelt heel ongepast, alsof de wereld even de verkeerde kant opgedraaid is.
    Jij breekt van groene sokjes, ik brak van een klein kistje waar het kind in lag……… Waarom zou je er eigenlijk niet van moeten huilen? Het is goed als verdriet zijn uitweg vindt, maar het is ook goed dat je iemand hebt die je kan troosten. Sterkte allemaal…..

  7. Rinus zegt:

    Hoi Ada
    Tranen mogen vloeien bij het sterven van een kind, het is moeilijk te begrijpen als zoiets gebeurt.
    Troost heb je gekregen van je eigen kind Walter ondanks zijn handicapt voelt hij dat zijn Moeder verdriet heeft
    Ada ik wens je heel veel sterkte
    Liefs Heitxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.