De kast ven Ikea

Voor Walter’s kamer op de woongroep hebben we een nieuwe kast gekocht, zo’n grote PAX-kast met een overvloed aan ruimte. Vrijdag werd hij door de bezorgdienst van het blauw-gele warenhuis bezorgd en vanmorgen hebben we het gevaarte in elkaar gezet. Man en ik zijn op dat punt aan elkaar gewaagd, we hebben al menig meerdelig pakket weten om te zetten naar een kast in z’n geheel, een prestatie van formaat zullen we maar zeggen. Ik schroef de plankdragertjes vast en dan kunnen de planken erin. De kast is hoog en dat is fijn want het mannetje heeft nogal wat spullen die erin moeten. Langzaam maar zeker vullen de planken zich met zijn kleren. Ieder gevouwen shirt, iedere broek, ieder boxershortje is een stapje verder bij me vandaan, een stapje dichterbij in zijn leven daar. Dezelfde kast staat thuis op zijn kamer die zijn kamer niet meer is. Maar waar nog wel zijn bed staat, onbeslapen en zonder het bekende geurtje wat altijd om hem heen heeft gehangen. Zijn bestaan hier verdwijnt elke dag iets verder, iets meer en onomkeerbaar. Het lijkt wel of ik zijn leven opvouw en in keurige stapeltjes in de kast leg. Op de planken plak ik etiketjes zodat de begeleiding niet hoeft te zoeken als het druk is op de woning. Lange mouwen, korte mouwen, nachtkleding en ondergoed. Ieder onderdeel gaat door mijn handen, bij ieder onderdeel heb ik het gevoel dat hij verder van me af staat, zijn eigen leven invult met kinderen die gelijkgestemd zijn. De kast thuis raakt leger en leger, zijn kamer lijkt groter dan ooit. In het hoekje nog steeds de aankleedtafel waar hij zo lang op is aangekleed en verschoond, het speelgoed netjes in bakken in de kast, zo heel anders dan toen hij nog thuis was.

Ik verschoon zijn bed, sop zijn kamer en stofzuig een rondje en dan ga ik weer naar huis, de boel is weer netjes. Het zal allemaal wel goed zijn zo, beter voor hem, dat. vooral. Eenmaal thuis is zijn kast leger dan ooit, hadden we eerst nog kleren thuis, dat hoeft nu niet meer. Walter is op kamers hier maar een klein stukje vandaan, 15 kilometer om precies te zijn, maar in mijn gevoel is hij wel 15oo mijlen van me verwijderd.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

7 reacties op De kast ven Ikea

  1. Jongste dochter is ook op kamers gegaan, nu met z’n beidtjes over.
    75 km. hier vandaan, soms voelt het nog moeilijk, maar vaker als OK, het is goed, vooral goed voor haarzelf en het is de normale, natuurlijke gang van het leven. Al is loslaten best moeilijk… Bovendien komt ze nog geregeld thuis, meestal te pas en soms te onpas :).

    Ik realiseer me dat het een wezenlijk verschil is tussen ons beiden, bij mij is het normaal en bij jou is het noodzakelijk. Jij wéét dat het beter is voor je kind, maar het is niet natuurlijk om hem nu al en op deze manier ‘los’ te moeten laten.
    Sterkte jullie!!!!

  2. Billy zegt:

    gelukkig dat jullie handige harry’s zijn…

  3. Handig zo’n paps en mams!!

  4. rinus zegt:

    Hoi Ada
    Zo kun je toch iets voor hem betekenen
    Liefs heit

  5. bas zegt:

    je verstand en gevoel zitten soms op andere golflengtes.

  6. folkersmeisje zegt:

    En niet het snijden doet zo’n pijn, maar het afgesneden zijn….. Het valt niet mee. Lof joe. X

  7. Antje zegt:

    En toch…………. toch mag je zo nu en dan op deze manier nog wel wat voor hem doen, hij ziet en voelt wel dat zijn enige echte mama die kast heeft ingericht hoor, net als thuis……..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.