Plastisch chirurg en een nachtje in het WKZ

En dan gebeurt het, de telefoon gaat en aan de andere kant van de lijn hoor ik Walter al gillen. Vrijwel meteen weet ik dat het mis is, goed mis. Zijn begeleidster verteld dat hij een ongeluk heeft gehad en dat het er niet goed uit ziet met zijn vinger. We vliegen bijna naar de Amerpoort en daar aangekomen is hij al naar de SEH van ziekenhuis Hilversum. Walter staat in de gang, zijn linkerhand zit ingepakt en overal zit bloed, van zijn shirt tot aan de snowboots die hij aanheeft. Zijn middelvinger zit ingepakt en de andere vingers zien er vies en bebloed uit. We worden opgevangen en vrijwel meteen wordt duidelijk dat het ernstig is. Nog vanavond moet hij geopereerd worden om te kijken of, en hoever het bot is aangedaan. Er wordt druk heen en weer gebeld en dan kunnen we naar het WKZ, want daar kennen ze hem en daar is een plastisch chirurg opgeroepen om te komen opereren. Strijdend en vechtend gaat hij onder narcose en wordt zijn hand uitgepakt. Op een tafeltje aan de zijkant staat het afgeknelde vingertopje in het ijs. Gek idee, je stapt in de auto in Hilversum en krijgt een stukje vinger mee in een plastic bakje, rondom in het ijs. Dikke pluim voor de begeleidster die de helderheid van geest had om het topje mee te nemen. Helaas kan het niet meer terug worden gezet, er moet zelfs nog een stukje af om genoeg huid te krijgen om de top te dichten. tegen half twaalf gaat Mari naar huis, de begeleiding van de woongroep, 3 vrouw sterk, gaat ook weg en ik blijf achter in het ziekenhuis met mijn zoon die nu nog diep in rust is. Nog geen tien minuten later wordt hij wakker en is zo onrustig dat hij nog meer valium krijgt om tot rust te komen; tegen twee uur geeft hij het gevecht op, en ik val in een onrustige slaap op het harde koude bankbedje. Meerdere keren is hij wakker, en ik dus ook. Tegen negen uur mag hij terug naar de woongroep, zijn benen zijn nog suf en zijn hoofd is nog duf. Tegen de middag pakt hij zelfstandig het vingertje uit en dus moet er een medische dienst worden ingeschakeld om het weer in te pakken. Aan de buitenkant is nu al te zien dat zijn vinger een stukje korter is dan oorspronkelijk. Ons kind is binnen twaalf uur een hele ervaring rijker en een stukje vinger armer. Volgende week moeten we terug en dan horen we verder, hopenlijk gaat de boel niet ontsteken want dan zijn we nog veel verder van huis.

Een nacht in het ziekenhuis met mijn zoon, er flitst van alles door mijn hoofd. zijn leven trekt aan me voorbij en ik ben heel even intens verdrietig om dit kind, dit zorgkind dat zoveel moet meemaken, zoveel meer dan ik opschrijf gebeurt er in zijn, en ons leven, en we kunnen niets anders dan er voor hem zijn als hij het toelaat.

We sluiten de maand januari af met een advies van de neuroloog ” u moet echt strees vermijden, anders worden de gevolgen van de aangezichtsverlamming nog erger” en een kind met een stukje vinger eraf, een nachtje logeren in het WKZ.

Tips om stress te mijden zijn nu echt meer dan welkom……..

( Het advies en de diagnose van de neuroloog zijn wel meevallers, in acht genomen dat ze vorige week het ergste dachten en voor de gezichtsverlamming mag ik gaan botoxen op doktersadvies, elk nadeel hep z’n voordeel….)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

7 reacties op Plastisch chirurg en een nachtje in het WKZ

  1. Wilma zegt:

    Ach ’t sûnd die lieverd! Dikke kus voor hem en sterkte voor jullie X

  2. hanneke zegt:

    zag het al op facebook.
    zo zielig voor walter…
    en voor jullie ook natuurlijk.
    sterkte met alles, geldt ook voor je botox kuur.

  3. Billy zegt:

    god zeg!
    Het zit jullie ook écht niet mee hé…
    Hoe is dat trouwens gebeurd?

    Sterkte aan Walter, en aan jou natuurlijk ook, Daatje!

  4. Antje zegt:

    Ik schreef op FB ook al dat je ook goed op jezelf moet letten hé? Er kan niet veel meer bij heb ik het gevoel….
    Als je erg omhoog zit, moet je even bellen, dan praten we wat met elkaar……
    Liefs uit Friesland….

  5. menrique77 zegt:

    Wat is er gebeurd dat het topje er helemaal af lag? Heftig zeg, heb het ook eens meegemaakt op m’n werk-van-toen dat we met een los topje vinger en een vingertopjeloze man naar het ziekenhuis scheurden… Niet fijn!!!

  6. Ada zegt:

    Walter heeft, naar alle waarschijnlijkheid, met zijn hand in de ketting van een soort van home-trainer gezeten in de gymzaal. Daar is vandaag naar gekeken en er worden maatregelen getroffen dat het niet nog eens kan gebeuren.

  7. Babs zegt:

    Hoi Lieve Ada, wat een verhaal! Meis ontspannen valt natuurlijk niet mee met een vol hoofd en een zwaar hart. Ik zou zeggen….Yoga! Rustige ademhalingsoefeningen in combinatie met wat rustige fysieke beweging. Dat maakt ook dat alles in jou in rustiger vaarwater komt….vooral fysiek. Zelf mediteer ik, dat wil zeggen ik ga zitten, alle geluid in huis uit, telefoon ook even, en ga gewoon zitten met mijn ogen dicht en laat alle gedachten voorbij komen zoals ze komen. Ik probeer ze alleen te observeren en verder niets. Elke emotie is goed. Niet invullen, Het is zoals het is. Mocht je nog meer willen weten…ik heb jarenlang ontspanningslessen gegeven, heb vast nog wel een tip. Sterkte in de strijd., xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.