Duiven-verhalen ( deel ?)

Hij vloog van tak naar tak en voelde zich helemaal het mannetje. Zijn veren zaten nog lekker strak en hij mocht er nog steeds zijn, ondanks het feit dat hij in duiven-jaren toch al wel hard richting middelbaar schoot. Zwierig liet hij zich door de wind meenemen van zijn eigen boom naar, ja waar naartoe eigenlijk? Sinds een dag of wat was zijn aandacht getrokken door een sneeuwwit vrouwtje van een boom of wat verderop. Toen hij vorige week toevallig voorbij vloog had ze net haar zachte witte veren zitten te poetsen en met een koket gekoer had ze hem gegroet. De dag erna had hij toch even iets meer z’n best gedaan om haar aandacht te trekken, hij was die dag vroeg wakker geworden en meteen maar even een bad genomen in een watertje verderop, eenmaal droog waren de beginnende kale plekjes in zijn verenpak nauwelijks zichtbaar. Voor de dagelijkse zoektocht naar eten was hij even langs haar verblijfplaats gevlogen. “Moge, buuf” had hij gekoerd, en met een schalks knipoogje was hij ingegaan op haar uitnodiging om samen een hapje te doen. Ze had een smakelijk ontbijtje voor hem bewaart, en van het één was het ander gekomen; zijn eigen vrouw drie bomen verderop was vergeten, evenals de vijf eitjes waar ze op zat te broeden…..

Vanaf die dag was er van alles veranderd, hij voelde zich weer helemaal jong en vitaal. Een duifje aan de haak slaan van half zijn leeftijd, zijn ego overtrof zijn eigen duivenbestaan. Hij overwoog om een nieuwe vliegtechniek aan te leren, de oude gebruikte hij nu al jaren en misschien was ze wel gevoelig voor veranderingen in zijn vleugelbewegingen. Gisteren nog had hij de buurman een prachtige zweefval zien maken, iets lager dan normaal en dat was precies wat hij wilde, als ze dan keek zou ze zijn verenpak van bovenaf zien en daar was het nog helemaal tip-top. Hij zette zich af van de tak waar hij even had gerust, liet zich meenemen door de wind, vloog en zweefde en zweefde en vloog. De stroming van de wind had hem te pakken, hij liet zich helemaal gaan, spreidde zijn vleugels tot het uiterste, sloot zijn ogen en had helemaal niet in de gaten dat hij veel te laag vloog boven het wegdek. Toen hij het in de gaten had was het te laat om op te trekken; het laatste wat hij zag voordat alles donker werd om hem heem waren de verschrikte ogen van de vrouw achter het stuur van de champagnekleurige auto…..

Toen was er de klap; zijn verenpak werd afgerukt en vloog door de lucht, en daarna niets dan duisternis…..

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Duivenverhalen. Bookmark de permalink .

4 reacties op Duiven-verhalen ( deel ?)

  1. isis45 zegt:

    Dat is wel een heel rigoreuze straf voor overspel 🙂
    Leuk verhaal weer, ik lees het met veel genoegen.

  2. Antje zegt:

    Dat heb je weer prachtig geschreven 😉

  3. Natalie zegt:

    JAJA, je wil jezelf er gewoon onderuit fantaseren dat je een arm arm arm duifje hebt beroofd van zijn prachtige leven!

    Een leven waarin hij na jaren hard werken en bikkelen eindelijk van zijn welverdiende pensioen mocht gaan genieten. Iedere dag weer stond hij met de wallen op zijn knieeen op, sleepte zichzelf naar zijn werk, werkte zich 3 slagen in de ronde en leverde ´s avonds het geld in bij zijn vrouw en 6 dochters. Na jaren en jaren gebukt te gaan onder al die vrouwen zijn ze nu bijna allemaal de deur uit gevlogen. Hij werkt nog even door, spaart voor die prachtige vakantie waar ze al die jaren het geld niet voor hadden en waar hij eind mei 2012 samen met zijn vrouw naar toe zou gaan. April 2012, eindelijk is het zover.. Pensioen!!!!! Hij geeft zijn vrouw een dikke kus en zegt tegen haar: liefje, ik vlieg er even op uit om die nieuwe Sky-pad te kopen zodat we op de vakantie ook nog kunnen mailen met de 6 kinderen! Zo terug!

    De stroming van de wind had hem te pakken, hij liet zich helemaal gaan, spreidde zijn vleugels tot het uiterste, sloot zijn ogen en had helemaal niet in de gaten dat hij veel te laag vloog boven het wegdek. Toen hij het in de gaten had was het te laat om op te trekken; het laatste wat hij zag voordat alles donker werd om hem heem waren de verschrikte ogen van de vrouw achter het stuur van de champagnekleurige auto…..

    Toen was er de klap; zijn verenpak werd afgerukt en vloog door de lucht, en daarna niets dan duisternis…..

    Das toch zielig 😉

    • daatjes zegt:

      @ natalie: Ik zou zelf een blog beginnen als ik jou was… maar misschien is het leuker als je eens een gastblog schrijft en dan maken we er een dol-duivenverhaal van..:-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.