Duivenverhalen….

Omdat ze haar mond vol eten heeft voor de hongerige kinderen kan ze niet direct antwoorden en dat is misschien maar beter ook. Met grote behoedzaamheid geeft ze eerst de jongen te eten en dat moment geeft haar even de tijd om na te denken. Eigenlijk is het best aardig wat de buurvrouw van drie bomen verderop doet, maar die gedachte schuift ze snel van zich af. Ze haalt diep adem en zegt dan op gevaarlijk lieve toon: “En wie denk jij wel dat je bent, waar haal je het lef vandaan om hier te komen en mij en mijn kinderen te betuttelen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is?” In gedachten zegt ze er nog van allerlei lelijke dingen achteraan, maar haar eigenwaarde en goede opvoeding weerhouden haar daarvan.

Buuf slaat zacht de ogen neer en bloost een beetje bij deze directe aanval. Ze is met stomheid geslagen over de felheid van de kraamduif en dat doet haar verdriet, ze was immers met de beste bedoelingen naar het nest gevlogen om haar hulp aan te bieden? Ergens is het natuurlijk wel te begrijpen, de bedrogen echtgenote wist helemaal niets van haar en van haar beroep, ze had dan ook geen enkel idee dat ze duif-psychologe was en dat het veel vaker voorkomt dat de patient die ze behandeld verliefd op haar wordt. De vrouw wist vaak niet eens dat haar duiven-echtgenoot hulp had gezocht, en als ze er dan al achter kwam dan was het maar beter dat ze niet wist dat de behandelend psychologe een jonge, slanke duif v was van nog maar net een jaar of wat. Over haar samenwerking met Marijke Helwegen praatte ze al helemaal niet, dat zou de zaak zeker geen goed doen.

“Ik ben gekomen om je te helpen, zeg maar wat ik kan doen, dan zal ik naar je luisteren zoals ik ook naar je man heb geluisterd”

De woorden klinken zacht maar vastberaden en in iedere andere situatie zou het olie op het vuur zijn geweest, maar de jonge kraamvrouw barst in tranen uit, bukt haar dappere kopje en zakt verdrietig tegen de schouder van de jonge duif-psych aan. “Stil maar, huil maar, dat is goed, dan kun je straks weer verder” in een opwelling slaat de duif een vleugel om de jonge moeder heen, niet professioneel misschien, maar wel empatisch en vol begrip.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Duivenverhalen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.