Oud worden

In mijn werk heb ik geregeld gesprekken met ouders en verwanten van de mensen waar we voor zorgen. De één zie je vaker dan de ander, maar dat maakt mij verder niet zoveel uit. Waar het om gaat zijn de gesprekken, soms oppervlakkig en soms diepgaand maar altijd waardevol. Zo kan het zomaar gebeuren dat je een heel bijzonder kijkje mag nemen in het leven van de zorgvrager voordat de instelling in beeld kwam. De ruim 80-jarige moeder van één van mijn bewoners weet dat wij ook een zorgkind hebben. Ik heb een tijd geleden de beslissing genomen om het haar te vertellen en zo duidelijk te maken dat ik met haar kan meevoelen als moeder. Mevrouw is moe en dat is zichtbaar; ik zet koffie en ondertussen verteld ze het verhaal van haar kind. het raakt me tot op het bot en ik heb moeite mijn emoties onder controle te houden; beroepshouding vereist dus!

“Ik had niet verwacht dat ik op mijn hoge leeftijd nog steeds zou heen- en weer reizen naar mijn kind” zegt de moeder met ingehouden verdriet. In de familie is een rijrooster opgesteld zodat de taak om vader en moeder te rijden is verdeeld. Op deze manier zijn ook neefjes en nichtjes ingeschakeld en blijft er een soort van contact met de gehandicapte dochter/zus/tante. “Die kant ga jij ook op lieverd, zegt ze, dat je op je ouwe dag nog steeds om moet zien naar je gehandicapte ventje”. In deze woorden ligt begrip en meedeleven opgesloten en ik moet de tranen die plotseling zo hoog zitten wegslikken.

In een ander gesprek met een andere ouder die niets van mijn privé situatie af weet komt er een heel ander opmerking om de hoek. “U weet niet wat het is zuster, zo’n kind… om je kind zo te zien lijden, u weet niet wat het is…” De stilte die valt in de dokterskamer is zwaar en moeizaam, de dokter die bij het gesprek zit weet van Walter omdat hij ook wel eens daar komt bij problemen. Ik kijk de vader aan en bedenk me ineens dat ik het inderdaad niet weet hoe het is om je kind zó te zien lijden. Lijden is immers niet met elkaar te vergelijken, wat voor de één een ramp is daar kan de ander nog prima mee leven. Het lijden van zijn kind is niet het lijden van mijn kind.

En dan zijn er ook nog de bijzondere-wonder contacten. Eén zus die een dagje wil meekijken hoe de verzorging gaat is ontroerd en geraakt door de zorg en de liefde waarmee het zorgkind wordt omringd. Als het zorgdagje erop zit en zus gaat naar huis krijg ik eerst een hand, en dan een kus om dank-je-wel te zeggen. Ik ben een bevoorrecht mens dat ik dit werk mag doen dat realiseer ik me elke dienst weer.

Ook wij gaan zo lang het kan naar Walter toe, sowieso elke zondagmiddag, elke donderdagavond en elke dinsdagavond is er iemand van thuis bij hem. Wie weet nog wel 40 jaar…. of korter als de Schepper anders beslist.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

5 reacties op Oud worden

  1. baasbraal zegt:

    Wat een prachtig, PRACHTIG stukje weer Ada! Er is mij vaak verweten dat ik niet weet hoe het is om een gehandicapt kind te hebben…… en het is waar dat een ander zijn verdriet niet jouw verdriet is. En ja: je hebt een geweldig beroep.

    • Ada zegt:

      Het is zo moeilijk om te kunnen invoelen wat het is. Ieder zorgmens/kind is een ander kind. Ik voel me soms een stap voorlopen op collega’s omdat ik bepaalde dingen beter kan invoelen, maar dat maakt mij geen betere begeleider. Nog vier maanden en de studie zit erop, dan kan ik pas werkelijk doen wat ik wil doen. Wat me zwwar valt is om collega’s ervan te overtuigen dat je verbinding moet maken met verwanten om de zorgvrager beter te kunnen begrijpen. Daar ligt mijn zwaartepunt en mijn kracht, een prachtige uitdaging voor de komende jaren.
      Dankjewel Janneke voor je complimenten, wat zou ik graag van vrouw tot vrouw eens met je van gedachten wisselen…

  2. Antje zegt:

    Je staat anders tegenover zulke mensen dan iemand die het niet zelf voelt/meemaakt, maar ieder (zorgen)kind is anders, het is niet te vergelijken, maar je kunt je wel beter verplaatsen in de ouders/familie….. Maar dat het jezelf dan ook weer diep raakt is ook geen wonder, dat mag. kusje van memske

  3. rinus zegt:

    Hoi Ada
    Wat heb je dit mooi beschreven over dat oude mensje haar zoon .
    Liefs heitxx

  4. isis45 zegt:

    Wat mooi beschreven weer. Ieder lijden is inderdaad anders, maar maakt het niet minder zwaar en verdrietig. Zeker als je weet wat voor toekomst er in het verschiet ligt. Het is altijd fijn als er iemand is die kan meevoelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.