Na de vakantie….

 

“Eigenlijk heeft iedereen wel wat autistisch” hoor ik haar zeggen, en volgens mij heeft ze gelijk. We zijn allemaal min(der) of meer gehecht aan vaste patronen en indelingen van onze dag. Is dat dan autistisch of hebben we gewoon van jongs af aan behoefte aan rust, reinheid en regelmaat?

Het meest duidelijk vind ik het altijd na de vakantie. Mensen komen ontspannen en uitgerust terug en hebben de eerste werk- en schoolweek de grootste moeite om de draad weer op te pakken. Op je werk tref je vaak achterstalligheden aan en die moeten worden weggewerkt. De thuisblijfmoeders hebben enorme bergen was – en strijkgoed te verwerken, de dagelijkse boodschappen en andere bezigheden moeten weer gedaan en krap een week na de vakantie zijn we de ontspannenheid al weer kwijt. We zeggen “lekker dat alles weer normaal is”  en we willen het liefst weer terug naar de vakantiesfeer,  gaan meteen op zoek naar de volgende vakantie, sommigen hebben zelfs al weer besproken of gereserveerd.

Voor mensen met autisme is dat zo heel anders. De dingen waar wij van ontspannen, levert bij hen alleen nog maar meer stress op. De verandering van omgeving is vaak moeilijk en onveilig, er moet zoveel van thuis worden meegesleept dat de reis naar het vakantieadres al vaak een hele logistieke onderneming is. Eenmaal aangekomen moet de dagstructuur zoveel mogelijk gehandhaafd blijven omdat het anders alleen nog maar moeilijker wordt. Kortom: op vakantie gaan met een kind met autisme is een heel avontuur en als je terug bent ben je eigenlijk meteen alweer aan vakantie toe.

Om die reden laten we onze zoon heerlijk thuis op zijn woongroep. Zat hij eerst in een deeltijd project, vorig jaar kon hij de veranderingen niet meer aan en hebben we besloten dat hij helemaal woont bij zijn vrienden en gelijkgestemden.  Daar is hij gelukkiger dan thuis, er heerst een voor hem bekende structuur; daar komt hij tot rust en vind zijn veiligheid.

Voor ons betekend dat we samen op vakantie gaan, onthaasten en genieten. Zorgkind is goed verzorgd en de meiden zijn groot genoeg om zichzelf te redden.

Walter heeft een ernstige verstandelijke beperking en is autistisch op een manier waar Rain man bij in het niet valt. Zijn gedrag is onvoorspelbaar, met recht een zorgkind dus, maar een gelukkig zorgkind, en dat wil je als ouders, dat je kind gelukkig is, ongeacht waar dat is, thuis of op een woongroep.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.