Moeder(s)

Om de week werk ik in het weekend. De ene keer 2 vroege en de andere keer 2 late diensten. Het zijn altijd dagen die in de relax modus staan voor de bewoners. Ik neem de moeite om extra badbeurten te doen in de avond en bedenk activiteiten op belevings nivo, klein maar van grote betekenis. Veel van de cliënten beleeft veel op sensatie nivo, verschil van aanrakingen, met druk uitgeoefend of juist kriebelig en zacht.

Zaterdagavond ruim ik wat extra tijd in het schema voor een geweldig leuke kerel die graag in bad gaat. In het warme schuim waar hij tot zijn oren in ligt komt hij helemaal tot rust, en gaat liedjes zingen die ik natuurlijk met hem meegalm. In de badkamer klinkt dat lekker en we zouden als duo niet misstaan in The Voice. De vraag is alleen: hoe krijgen ze daar de sfeer van de badkamer op het podium?

Op zondagmiddag is er visite voor hem en daar kan hij dit keer maar moeizaam van genieten. Zijn moeder heeft schouderklachten en ziet er lang niet zo goed uit als normaal. Ze oogt grauw en moe, spreekt haar zorgen en pijnklachten uit. Zoon voelt dit aan, en reageerd erop met ontevreden geluiden en af en toe een uithaal van zijn hand. Ik probeer hem af te leiden met een draaiend bord en dan komt er een prachtig verhaal van vroeger. Hoe hij als kind op de grond lag en draaide en tolde met pepernoten als Sint er was. Nu moet u zich eens voorstellen hoe je een pepernoot een zwieper kan geven zodat hij op zijn kant gaat tollen, ik kan het niet! Wat ik wel kan is tollen met een bord en dat doe ik dan ook, een kunststof bord dan wel hé, anders zou het teveel op een Grieks feestje gaan lijken

Op een totaal onverwacht moment heb ik dus een stuk verbinding met zijn moeder, laat haar vertellen over alles wat hij vroeger kon en wat door de jaren heen verdwenen is, weggeraakt in zijn gehandicapt zijn. Ze vraagt hoe dat met Walter gaat en ik moet haar antwoorden dat ook hij aan het inleveren is, maar nog wel kan lopen, alhoewel er steeds meer valincidenten zijn. In één enkele blik van verstandhouding begrijpen moeder en ik elkaar en we zijn er beiden even stil van.

Bij het afscheid nemen wens ik haar sterkte en zij bedankt mij voor de zorg voor haar kind. In de bezigheden die volgen denk ik er nog even over na, niet te lang, er zijn nog zoveel aandachtsmomenten weg te geven aan de andere mensen.

Het kunststof bord op zijn rolstoelblad tolt en tolt, is met je ogen niet te vatten en dan rolt het met veel geweld van het blad op de grond. De lach die deze actie hem ontlokt hangt nog uren in de woning. Op dit moment is hij een gelukkig man.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Daatje aan het werk. Bookmark de permalink .

3 reacties op Moeder(s)

  1. baasbraal zegt:

    Ja, ik kan hier natuurlijk niks zeggen wat jij niet allang zelf bedacht had over de toekomst van Walter. Ik kan me heel goed voorstellen dat zulke verhalen toch wel een beetje rauw (rouw) op je dak vallen. Bedenk dan dat deze man – meestal – gelukkig is. Bedenk dat dat inleveren heel langzaam gaat, bedenk dat de pubertijd van Walter overgaat, dat hij dan in rustiger vaarwater komt. Voor de rest: ik gun alle gehandicapten een verzorgster zoals jij, petje af!!

  2. rinus zegt:

    HoiAda
    Er ging weer een tevreden moeder naar huis met de gedachte er wordt goed voor mijn zoon gezord.
    Liefs Heit

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.