Oud.

“Hé Oma, hoe oud ben jij eigenlijk, of ben je al zo oud dat je het bent vergeten?”
Tot mij spreekt de vijf jarige Jan die een middag aan mijn zorgen is toevertrouwd. Het mannetje mag mee naar de grootgrutter om boodschappen te doen, maar daarvoor zitten we samen bij de grote gele M te eten, want “dat had jij al wel tien en honderd keer belooft, oma”. Ik verslik me in de veel te koude frisdrank en Jan is drukker met het kadootje bij het happy meal dan met het eten.
Midden in het gangpad van de limonade en bier stelt de dappere kleuter deze vraag. Een man die toevallig zijn vraag opvangt kijkt een beetje meewarig in mijn richting. Het is een leuke man, goed gekleed en met een mooie glimlach. Ik bevestig Jan in zijn vermoeden dat ik het vergeten ben. “Geeft niks, oma, want jij zit nog op school en dan ben je niet oud maar wel een beetje dom, anders hoef je niet meer naar school”. De man kijkt nu iets langer dan fatsoenlijk is in mijn richting.
Weer haalt hij me genadeloos onderuit, want ik zit niet meer op school. De opleiding is klaar en ik kan me dus niet meer verstoppen achter het beeld van: ik-ben-jong-want-ik-ga-nog-naar-school, maar dat weet Jantje nog niet…
Ik laat hem dus nog even in de waan en zeg dat ik nog veel meer wil leren, omdat ik ‘nog lang niet genoeg weet’.
– Dan ben jij wel heel slim, oma, als je zoveel wilt leren. Maar wat wil je dan worden als je groot bent?
– Nou eigenlijk niets bijzonders, ik wil mensen helpen die het moeilijk hebben, of papa’s en mama’s die ook een kind hebben waar ze heel veel voor moeten zorgen.
– Net zo als Ome Walter, oma. Daar moet jij toch ook heel veel voor zorgen?
– Voor oom Walter zorgen nu ook andere mensen, je weet wel, van de woongroep. Maar ik wil de papa’s en mama’s van bijzondere kinderen ook helpen, als ze verdrietig zijn.
– Ben jij dan ook verdrietig omdat er andere mensen voor oom Walter zorgen?

Er valt een stilte die door geen enkel supermarkt geluid kan worden overstemd. Jan weet het zo raak te zeggen, hij treft me in het hart, maar dat heeft hij zelf niet in de gaten, denk ik.

Ik vergis me; de prachtige blauwe kinderogen kijken me aan. “Ik ga je helpen om niet verdrietig te zijn oma, want ik hou van jou”. Hij strekt zijn armen naar me uit en ik zak op mijn knieën op de grond, verdwijn in een strakke omhelzing en een plakkerige happy meal kus op mijn wang.
Het zal vast en gek gezicht zijn geweest, zo tegen de klok van zes uur midden in de Albert Heyn in Amersfoort – Emiclaer; een vrouw van tegen de vijftig en een kleuter van vijf innig omarmd, vlak voor de kratten bier. Maar wat een liefde en wat een geluk!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jan. Bookmark de permalink .

5 reacties op Oud.

  1. evafolkersma zegt:

    Een parel; prachtig! Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

  2. isis45 zegt:

    Hier word je stil van.

  3. hannekelive zegt:

    wat een prachtig geschenk, dit kleine mannetje.

  4. Mrs. T. zegt:

    Wat een prachtig ontroerend moment.

  5. Antje zegt:

    Kijk, dat zijn de “genietmomenten”in je leven!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.