Nieuwe vriendin

Hoe vaak gebeurt het dat je op latere leeftijd een nieuwe vriendin tegen komt? Nou, wie weet het?
Gisteravond was dit toevallig niet toevallig het geval. Ik kende haar al veel langer, maar veel verder dan een simpel: Hallo
kwam het niet. Totdat we ineens elkaar tegen het lijf liepen in de ouderraad van de Amerpoort. Ik genoot van haar spitsvondigheid en rake opmerkingen, haar kennis en kunde. Een door de wol geverfde vrouw met…… ook een zorgkind.
Na een etentje nam ik haar in vertrouwen en stortte mijn hart uit, geen idee waar dat nou ineens vandaan kwam maar ik wist dat zij mijn verhaal begreep en ik voelde me veilig. Met een enkel woord begreep zij me, en ik haar en zij mij.
Gisteravond hadden we afgesproken. Met een bakje blauwe druifjes onder de arm werd ik gastvrij ontvangen in haar huis waar warmte en sfeer vochten om voorrang. Het gesprek ging alle kanten op, maar de rode draad was het verdriet om het zorgkind altijd het zorgkind. Kind van verdriet en angst, angst om ziek te worden, angst om dood te gaan. Verdriet om de uithuisplaatsing en het verlies van familie en vrienden omdat ze je nooit helemaal begrijpen, ze worden het zat om zich in te leven en vergeten dat je als ouder levenslang hebt. Je bent nooit meer zorgenloos, zorgenvrij of onbezorgd. Altijd is “het kind” in je gedachten, in je hoofd, onder je huid en in je hart.

We begrijpen elkaar met een half woord, en soms zelfs met minder. De stiltes die vallen zijn doordrenkt van eigen gedachten en emoties.
Zij benoemd iets waar ik al heel lang moeite mee heb. De – niet meer thuis willen zijn – van Walter, het uit-huis-gaan van Lisa, en de verdrietige gebeurtenissen in het leven van Daniëlle. Daartussenin proberen een studie af te ronden, aan je huwelijk te werken, de drie sterfgevallen van cliënten waar ik voor zorgde, het zijn zomaar een paar ingrijpende dingen van de afgelopen twee jaar. Ik realiseer me dat ik aan het overleven ben en eigenlijk (nog) niet echt genieten kan van de rust die in mijn leven is ontstaan, daar moet ik aan werken en dat moet ik leren.

Gisteravond was het begin van een nieuwe vriendschap, één met een lach en een traan. Niet zo één van elke week bij elkaar op de koffie, maar zeker één die de moeite waard is om energie in te steken.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Daatje denkt na..... Bookmark de permalink .

5 reacties op Nieuwe vriendin

  1. Antje zegt:

    Dat geeft een heel fijn gevoel, zo’n vriendin die je begrijpt en voelt wat jij voelt, daar kun je mee praten, lachen en huilen en dat heb je soms zo ontzettend nodig…..

  2. Heel fijn voor je.
    Iemand te hebben bij wie het goed is om te zijn zoals je bent, mét al je zorgen en vragen én met je mooie kanten, is zo waardevol!
    Koester het!
    Doe ik ook!
    Ik heb ook zo’n vriendin en mag ook zo’n vriendin zijn.

  3. baasbraal zegt:

    Heerlijk zo’n vriendin, maar ook heerlijk voor haar om jou als vriendin te hebben!

  4. evafolkersma zegt:

    Wat mooi, wat bijzonder! Je verdient dat, lieve Aad! X

  5. Het is zo heerlijk wanneer je iemand hebt waarbij je aan een half woord genoeg hebt!! Ik ben blij voor je dat zo’n iemand gevonden hebt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.