Geen troost.

Het zal het grijze weer zijn, of de tijd van het jaar. Misschien wel het feit dat ik mijn studie maatjes mis, en de studie zelf. Komt het door de rommel in huis die ik nu al wekenlang aan het reorganiseren ben, of door de stoere kleur grijs die we op de muur van Walter’s kamer van de zorgwoning hebben geverfd. Het zou ook maar zo kunnen liggen aan de drie tropenjaren die ik achter de rug heb en nu de rust lijkt weer te keren wordt ik alleen maar onrustiger. Zou de oorzaak kunnen zijn dat je voor andere mensen klaar staat maar zelf zo vaak het gevoel hebt het alleen te moeten doen? Ik weet het niet……
Hard werken maakt je moe, het eindeloze getob is ronduit uitputtend. De tranen zitten hoog en rollen over mijn gezicht als ik in de auto zit op weg naar huis van de snackbar waar ik een patatje koop omdat ik geen moed kan opbrengen om te koken. Een lange slungelige jongen staat voor me en ineens ben ik intens verdrietig om het feit dat Walter nooit zo lang en slungelig met mij of voor mij in een snackbar zal staan, nooit een vreetbui zal hebben en ineens behoefte aan een snelle vette hap.
Ik heb geen zin in goed bedoelde opmerkingen in de zin van: hij eet toch ook wel eens een patatje in het cultureel centrum op de Amerpoort, ja klopt, maar het troost me niet.
– Hij draagt toch ook stoere jongenskleren en boxershorts van Bjorn Borg? Ja, dat klopt maar ze zitten wel over een grote incontinentie luier heen getrokken.
– Hij heeft toch stoere haren en altijd een lekker geurtje op? Ja, klopt ook, maar ook daarin is hij voor altijd afhankelijk van de handen van begeleiding, hij kan zelf echt helemaal niets op dat punt. Zelfs eten met de hele groep is niet haalbaar, hij heeft moeite met de drukte aan tafel en bouwt zoveel stress op dat hij er niet van kan eten.
Ik zie niet zijn gezicht als hij vanmiddag zijn gepimpte kamer inloopt, terwijl ik zeker weet dat het hem opvalt. Ik eet geen patat met mijn kind omdat we niet willen koken, we gaan niet samen naar de snackbar of op stoere kleren jacht. Niet naar de bioscoop, niet op vakantie, niet thuis maar voor de rest van zijn en mijn leven in een instelling.

Ik ruim de troep op in huis, organiseer de kamers die eens gevuld werden door troep van de kinderen, ruimte in huis, ruimte in mijn hoofd, in gesprek met de Schepper brengt me geen stap verder. Vandaag is een verdrietige dag, geen troost vandaag, nergens in…………..

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

5 reacties op Geen troost.

  1. Marijke zegt:

    Ik geef jou/jullie een hele dikke knuffel xxx

  2. wilmama67 zegt:

    Ik kan je een schouder geven om op te huilen, een paar benen om samen te lopen (als er geen sneeuw ligt) in de stilte naast elkaar, een paar ogen/oren om mee te luisteren, niets zeggen alleen maar voelen. Lief mens een hele dikke knuffel van een moeder die met je mee voelt en niets zegt.

  3. Ik wil ook wel iets zeggen, maar ik weet ook niet wat. Ik ga het in mijn gesprek met de Schepper maar eens over jou hebben. Dikke knuffel!

  4. Hanneke Huijgen zegt:

    je bent een schat ..kus

  5. isis45 zegt:

    Soms zijn er geen woorden nodig, alleen maar gedachten die met je meegaan.
    Dikke knuffel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.