Kwetsbaar.

De schrik zat er goed in toen ik vorige week hoorde dat de woongroep van Walter in 2014 tegen de vlakte moet. De kinderen moeten worden overgeplaatst en een deel van de kinderen moet van de hoofdlocatie af naar een locatie elders, wel in de buurt maar toch….
Helder nadenken was er voor mij niet meer bij, ik zag alleen maar leeuwen en beren langs de weg, mijn kwetsbare ventje weg uit zijn vertrouwde omgeving, weg van de Amerpoort, weg van alle leuke dingen die hij in de afgelopen vier jaar heeft opgebouwd. De dansavondjes in het Cultureel Centrum, de kinderboerderij, Sport & Spel, kortom: alles waar hij blij van wordt. Tel daarbij op dat de vervoerskosten drastisch worden ingeperkt en je plaatje is compleet. Het zou nog ruim een week duren voordat duidelijk werd welke kinderen er voor overplaatsing in aanmerking komen, en wie op de hoofdlocatie kan blijven wonen, maar dan wel in een ander groepje. Toen de brief gisteren op de mat viel moest ik me ernstig beheersen om de envelop netjes open te maken; op de laatste pagina van de brief staan de namen van de kinderen die in aanmerking komen om te blijven en voor wie een advies komt om te verhuizen. Ik kan mijn geluk niet op als ik Walters naam niet op de lijst zie staan. Onze vent kan op de hoofdlocatie blijven wonen, op bekend terrein.
Zijn huidige woongroep gaat plat, hij zal dus wel moeten verhuizen, maar dat komt wel goed. Dan zal ook zijn dagbesteding veranderen, er is geen geld meer voor vervoer van en naar het dagverblijf waar hij nu zit, dus er moet op het terrein een passende dagbesteding gerealiseerd moeten worden; 2014 zal een jaar worden van dingen die gelijk blijven en grote veranderingen.

Steeds vaker valt het me op hoe kwetsbaar je bent als ouder van een zorgkind. Altijd is er een soort onbeschrijfbare angst om dingen die veranderen, personeel dat steeds wisselt, er zijn helemaal géén zekerheden als je er goed over nadenkt, en altijd is er een loyaliteitsgevoel die je wel tien keer laat nadenken voordat je iets zegt.

En door de angst heen van alles wat mis kan gaan zijn er gouden momenten, vanmiddag nog toen we Walter hebben opgehaald en bij Ome Arie op verjaardag zijn geweest. Zijn stem die overslaat van hoog-naar-laag zegt dapper: “Hoera” als wij zeggen dat er een feestje is, zo word een zonnige dag, nog zonniger!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.