Waar ik ook ben…..

Waar ik ook ben, jij bent altijd bij me.

Lieve Walter.

Vandaag kocht ik een kaart met een varkentje erop dat in de trein of in de bus lijkt te zitten. Op die kaart staat de tekst die ook boven dit stukje staat. Wat een simpele waarheid is dat toch. Overal waar ik ben, bij alles wat ik doe, als ik wakker ben of slaap, jij bent erbij. Zelfs in mijn dromen laat je me niet los ( en ik jou niet )

Vorige week ben je hard gevallen, dus toen deze week de telefoon ging en ik zag wie het was sloeg mijn hart drie slagen over. Aan de andere kant klinkt een bekende stem van een begeleidster van het dagcentrum. Ze vertel dat een collega overleden is, toch nog onverwachts heeft een nare ziekte een eind aan haar leven gemaakt. Aan het begin van het telefoontje wordt meteen gezegd dat er met jou niks aan de hand is, maar ik ben zo geschrokken dat de tranen me zomaar over de wangen rollen. Mijn collega’s hebben het niet in de gaten of doen alsof, ik weet het niet.

Zal dit ooit over gaan of minder worden, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat het enorm veel energie kost, energie die ik nauwelijks heb omdat mijn longen moeilijk doen. Ik laat het ook niet merken aan de buitenwereld, er is toch niemand die er iets aan veranderen kan. Pas zie iemand tegen me dat jij “als je gezond was geweest” uiteindelijk ook wel de deur zou uitgaan om op jezelf te wonen. Natuurlijk is dat zo, maar dan had je ook je eigen keuzes kunnen maken, en was je niet zo afhankelijk geweest van de ander en van soms volstrekte willekeur. Nu wordt je leven ingevuld door de ander, en dan mag ik als moeder alleen maar hopen dat die ander zich inleeft in je bestaan, dat die ander dingen belangrijk vind die belangrijk voor je zijn. Je muziek, je treinen Dvd’s, en je kralen, maar ook je scharrelgedrag en je behoefte om je eigen dingen te kunnen doen.

Het zal de vermoeidheid wel zijn die dit verdrietige gevoel in me losmaakt, of de luchtinname die ineens een stuk beperkter lijkt, of gewoon omdat ik je mis, iedere dag, ieder uur, iedere minuut en elke seconde……….

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

5 reacties op Waar ik ook ben…..

  1. Rinus zegt:

    Hier spreek een echte mem (moeder)

  2. carinswereld zegt:

    Ik leef met je mee en zit zelf met tranen in mijn ogen.

  3. astrid zegt:

    wat heb je het weer prachtig verwoord.. knuffel jouw kant op xx

  4. Wondelgijn zegt:

    Helemaal niet gek!
    *dikke kus*

  5. Antje zegt:

    dat gevoel zal nooit veranderen, want het is en blijft je kind, het kind dat jou zo nodig heeft en jij hem…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.