Breekbaar

Dansend de donderdagavond beginnen, een wekelijks ritueel dat ik niet graag aan me voorbij laat gaan. Soms ga ik alleen naar Walter, vaak gaan er anderen mee. We halen hem op in de woning en in zijn rolstoel gaat het naar de Kroeg op de Amerpoort. De liedjes zijn bekend, en we dansen, lopen en doen een kringspelletje. Walter doet mee vanaf de zijlijn, danst zijn eigen dansje en beweegt op een wat houterige manier op de muziek. het gaat goed totdat de c.d. blijft hangen. vanuit mijn ooghoeken zie ik de spanning opbouwen.

Hij slaat met zijn armen ritmisch en aan beide zijden in hetzelfde tempo langs zijn lijf. De handen zijn nog open, maar dat duurt niet lang meer. Als een volgend liedje ook blijft steken gaan de handen in vuisten en gaat hij tegen de richting in fladdderen, zijn hoofd gooit hij achterover met een klap waarvan mijn nek een week pijn zou doen. Sneller dan verwacht hersteld hij zich, herpakt zich en rent door de ruimte, zo op het eerste gezicht zonder iets te zien en toch raakt hij niemand aan.

Na de danspartij van pakweg drie kwartier gaan we naar Het Klooster, we gaan wat drinken en dan heeft hij er ineens genoeg van. Onhandig staat hij op om meteen zijn evenwicht te verliezen, de tafel staat in de weg en de limonade vliegt door de ruimte. Totale ontreddering is wat volgt. Hij vertrekt zijn gezicht alsof hij lijfelijk pijn heeft van wat er gebeurde, gillend van ellende wil hij weg, de ruimte uit waar hij zich zo onveilig voelt. Ik sta op om een dweil te halen, weet dat hij nu even moet uitrazen. In de gang loopt hij tegen me op, slaat wild en angstig om zich heen.

Och ventje toch, wat is je wereld breekbaar, je veiligheid kwetsbaar, en ik kan er niets aan doen. Gelukkig weet hij het zelf op te lossen, hij rent naar zijn eigen kamer, doet de deur dicht alsof hij zo de narigheid buiten kan sluiten. Snel pyjama aan en dan even tanden poetsen. Eenmaal terug op zijn kamer slaat de vermoeidheid toe, hij wil slapen, maar niet nadat hij eerst even heeft liggen klieren op zijn bed. Geen spoor meer te ontdekken van de paniek van pakweg een kwartiertje geleden.

De meeste valpartijen overkomen hem als hij vanuit een stilstand naar bewegen gaat. Daar laten zijn spieren het afweten en is zijn evenwicht niet in orde. Zijn lange slungelige benen zitten hem dan in de weg. Breekbaar pubertje, ik kan je niet helpen, je zult het zelf moeten doen, maar we moedigen je aan, stimuleren je beweging en zullen, als het nodig is, kilometers achter je rolstoel lopen. Maar nog niet lieverd, nog niet…. nog even niet. Er is al teveel ingeleverd.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

Een reactie op Breekbaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.