Jarig

Lieve Walter.

 

Het was zo’n mooi plan. we zouden je ophalen van het dagcentrum en je dan even thuisbrengen voor mijn verjaardag. Een beladen dag, in mijn gedachten is mijn verjaardag van twee jaar geleden nog altijd een pijnlijke dag, toen kon je de stress niet meer aan en ging het helemaal mis, vanaf die dag ben je nog maar een paar kleine momentjes thuis geweest. Omdat het een bijzondere dag was gisteren wilde ik je zo graag even hier hebben, even voor onszelf in je oude vertrouwde omgeving, het is helaas helemaal anders gelopen dan ik had gepland.

Na de lunch in een gezellig restaurant reden we naar het dagcentrum om je te halen; je was blij en zei steeds: ‘is een feestje” maar je begreep er helemaal niks van. Eenmaal in de auto namen we de afslag naar huis, en ik voelde de spanning oplopen in de auto. Voor de deur stap je moeizaam uit en slentert naar de voordeur, je gaat wat onwennig in de bank zitten, je ogen dwalen onrustig door de ruimte, een glas yoki word met spoed naar binnen gegoten en het koekje gaat in grote happen naar binnen. We redden het pakweg twintig minuten en je blijft maar herhalen dat je naar Het Klooster wil, weg hier, weg van ons, naar je eigen vertrouwde stekkie. Je plekje waar je volgend jaar weg moet, en we weten nog niet waar naartoe, en wie er van de begeleiding meegaat.

Ik ga bellen met de woongroep en dan ga je weg. Weg uit het huis waar je bent geboren en opgegroeid, het huis dat zoveel stiller is geworden nadat je weg bent gegaan. Er is maar één manier om dit een plekje te geven. Ik stop het weg, heel ver weg omdat het te pijnlijk is om over te praten of om zelfs maar over na te denken.

Binnenkort ga ik de kamer opknappen waar je hebt geslapen, dan verdwijnen de laatste sporen van je aanwezigheid uit ons huis. Er zal geschilderd worden en er komt nieuwe vloerbedekking. Ik haal je knuffeldieren weg, verf de krassen van de deur en de muur weg met nieuwe verf, maar je bakje met kralen laat ik staan, samen met je knuffel. En als ik je dan heel erg mis, speel ik met je kralen, laat ze door mijn handen rollen en ik zal huilen en verdrietig zijn, omdat ik verlies terwijl je er nog bent, alleen niet meer hier, nooit meer.

Dag mannetje.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

3 reacties op Jarig

  1. baasbraal zegt:

    O, wat verdrietig, een voortdurend rouwproces. Het is echt niet anders, je zult het moeten respecteren dat hij dat niet KAN en dat doe je ook, weet ik wel. Maar soms eventjes hoop je toch weer natuurlijk. Sterkte meid, sterkte met al die verdrietige momenten die je nog gaat krijgen en dat je de zon maar vaak mag zien schijnen met deze mooie pure jongen.

  2. Sannah zegt:

    Oh .. wat moeilijk joh.
    Je kan het niet zeggen, maar op z´n minst toch schrijven.

  3. san zegt:

    Wat moeilijk en verdrietig.
    Heel veel sterkte gewenst!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.