Tijd.

Toen de pijn onhoudbaar werd, na een half jaar fysio, oneindig veel pijnstillers, een bezoek aan een gewrichtsklachtenkliniek, een injectie in mijn schouder, gewoon doorwerken, geen boek meer overeind kunnen houden, voortdurend pijn, toen werd het tijd voor de orthopeed. Na twee bezoeken was hij eruit, het moest een kijkoperatie worden. Weer een scan, weer contrastvloeistof, weer wachten. Wachten tot afgelopen donderdag, toen was het tijd om plat te gaan. Ergens in de middag werd ik de OK opgereden, ik had toen al een zenuwblok waardoor mijn rechterarm als een dood stuk aan mijn lijf leek te hangen. Extra zuurstof moest ervoor zorgen dat mijn longen het allemaal zouden verdragen, later zou blijken dat het toch weer zwaar zou zijn voor de luchtvoorziening. Na ruim een uur kom ik weer bij kennis, arm doet niets, longen lijken niets te doen. Ik ben zo vreselijk benauwd dat ik het gevoel heb te zullen stikken. Gelukkig hebben ze er wel wat voor, zo’n zenuw/pijnblok legt ook een deel van je middenrif plat en ademhalen kost me de grootste inspanning. Eenmaal terug op zaal krijg ik geen arts te zien, vooraf aan de ingreep is er wel een fysio geweest die me op het hart drukt om vooral heel voorzichtig te zijn met mijn schouder. Op de papieren van de dokter staat bijna geen informatie, niet wat hij heeft aangetroffen of wat ik wel of juist niet mag doen. Tegen de avond mag ik naar huis, maar het zit me niet lekker.

De volgende dag bel ik de fysio, die hoogst verbaasd is. Hij adviseert me om toch zijn tips op te volgen, zeker tot aan de eerste controle, 6 maart aanstaande. Ik ( nou ja, niet ik, want ik mag niet autorijden ) kan een sling ophalen in het ziekenhuis voor mijn arm, en dan vooral heel rustig aan doen. Zondag mogen de pleisters eraf en kan ik douchen. Twee kleine gaatjes zitten er in mijn schouder; één aan de voor- en één aan de achterkant. Ik heb geen idee wat de arts heeft aangetroffen, maar mijn arm wil niet mee omhoog zonder dat het pijn doet in mijn schouder. Het irriteert me mateloos dat ik geen arts heb gesproken, en dus eigenlijk niet weet wat er aan de hand was. Het lijkt me toch wel wenselijk dat die informatie duidelijk was geweest. Een telefoontje naar het ziekenhuis levert niets op, het is niet gebruikelijk dat de dokter langs komt na de operatie, is het onbevredigende antwoord, en nee, de dokter heeft geen telefonisch consult op vrijdag.

Rustig aan dus, voor onbepaalde tijd. Zeker tot na de eerste controle, en dan maar hopen dat iemand me kan vertellen wat er is gebeurt toen ik even onder zeil was.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Bericht. Bookmark de permalink .

Een reactie op Tijd.

  1. Bineke zegt:

    Heb net Wonderkinderen gezien. Prachtige mensen, stuk voor stuk uniek. Zo veel dingen herkenbaar en toch ieder weer anders; het zijn net gewone kinderen……ja toch? Ons wonderkind Diana is nu 19 en woont bijna een jaar in Nieuw Woelwijck (Sappemeer, Groningen) Een lastige beslissing, te meer omdat ze niet zelf mee kon kiezen. Maar we merken zo duidelijk dat ze daar haar plekje heeft gevonden, dat het feit dat ze daar woont iets makkelijker is te aanvaarden. Het blijft altijd twee kanten hebben. Walter deed het prima al was het zo te zien best spannend allemaal. Bedankt voor het mee mogen kijken in een stukje van jullie wereld. Veel sterkte met het herstel van je schouder.Hartelijke groet, Bineke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.