Dat dan weer niet….

Lieve Walter
Tijdens mijn sportuurtje in de sportschool sta ik naast een jongen op de loopband. Zo’n “ik ben geen jongen, maar ook nog geen man” ventje. Hij kijkt even opzij en zegt iets wat op “hoi” moet lijken. Dan start hij de loopband; eerst op een rustig tempo, dan iets sneller en tenslotte rent hij zich finaal in het zweet. Ik loop mijn eigen tempo naast hem, kijk af en toe opzij omdat ik denk dat hij zo ongeveer van jouw leeftijd moet zijn. In mijn hoofd ontstaat het beeld van jou als je naast me zou lopen op zo’n band, nu sport ik regelmatig met je zus. Als de jongen naast me op z’n aller hardst loopt valt zijn telefoon uit zijn sportbroek. Hij geeft er een flinke vloek op en als even later zijn telefoon middels een harde muziekdreun aangeeft dat één van zijn vrienden hem wil spreken komt er een grof ‘k*tding” achteraan.

Nog steeds loop ik rustig door, maak mezelf moe, zweet me een rotje, sluit af en toe mijn ogen en denk heel intens aan je. Buiten alle dingen die jij niet kan door je beperkingen ben je in ieder geval ook niet zo grof in je mond, je vloekt niet, scheld niet en als je je stem verheft dan is het vaak omdat je de situatie niet snapt.

In de sportschool ben ik me bewust van hoe jong en mooi de meeste mensen zijn. Mooie rechte ruggen, sterke armen en benen, goed geknipt haar, maar vaak ook een grote mond, roken en te veel alcohol (nee, niet op de sportschool maar daarbuiten wel) al die dingen zijn niet aanwezig in jouw leven. In plaats van gympies orthopedische schoenen, in plaats van goed geknipte haren heb jij aan de zijkant haren weggeschuurd van de stress, jouw rug is kromgegroeid, je heupen staan niet recht, in plaats van een mobieltje een knopjespuzzel die auto geluidjes maakt als je met pijn en moeite een stukje goed hebt in gepuzzeld. Dat allemaal niet, maar gelukkig ook geen gevloek, geen overdadig stoer gedrag, geen alcohol, geen sigaretten en geen drugs.

Mijn training zit erop, ik ga naar huis. In mijn hart en hoofd heerst vrede. Rust om wie je bent en wat je voor mij betekend, omgeven door liefde en gelukkige momenten.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

Een reactie op Dat dan weer niet….

  1. Mooi. Het is vaak zo’n contrast. Wat schrijf je dat treffend: ‘Omgeven met liefde’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.