Shirt.

Er is plantjesmarkt in het dorp. Een paar kraampjes met groei en bloei voor de tuin, en een heleboel kraampjes met verdere goed bedoelde zooi waar je eigenlijk genoeg van hebt. Tussen al die zaken in staat een kraam met speelgoed; helikopters en drones op afstandsbediening, race wagens, speakerboxjes met water en lichteffecten, en daar, tussen al het hand-oog coördinatie gedoe staat een disco-snoezel-draailamp die het uitstekend zal doen op de woongroep van Walter, aanschaffen dus! Een lamp rijker en 20 euro lichter lopen we door. Verderop staat een kraampje met mooie shirts, van die zachte lange mouwen shirts waar Walter zo van houdt. En van die mooie sweatshirt vesten in prachtige kleuren, we zoeken er twee voor hem uit en dan valt mijn oog op een heerlijk vest voor hem. Helaas is het te kort om zijn lange jongensrug goed warm te houden en de marktkoopman kijkt mij verbaasd aan. “Voor een jongen van 17 is dit toch echt wel goed hoor” zegt hij. Ik vertel hem van Walters moeilijke rug en dat hij steeds vaker in zijn rolstoel moet zitten; de man kijkt vol meeleven over zijn handeltje heen naar mij. Er is ergens een soort van verbinding, maar ik kan er de vinger niet op leggen. We kiezen voor de man in huis ook nog wat shirts en als ik moet afrekenen graait de marktman een prachtig blauw shirt van de kraam en propt het in het tasje. “Van mij, voor je zoon” zegt hij. Ik moet alle zeilen bijzetten om mijn emoties onder controle te houden. Deze, voor mij wildvreemde man, geeft een t-shirt aan mijn kind.

Over de stapels kleren heen steek ik mijn hand naar hem uit en bedank hem hartelijk. Zoveel vriendelijkheid, dat kom je niet vaak meer tegen.
Wat deze man doet gaat veel verder dan het weggeven van een shirt. Hij laat iets van zichzelf zien, in zijn meeleven met een onbekende gehandicapte jongen, er zijn door de jaren zoveel mensen verdwenen uit ons leven, zoveel mensen zijn afgehaakt in de zorg voor Walter, vrienden en zelfs familie. En dan gebeurt dit, op de eerste echt warme dag van het jaar op een doodgewone vrijdagmiddag, hier in ons eigen dorp.

Ik loop de rest van de dag met een glimlach op mijn gezicht, en straks als Walter het shirt kan dragen omdat het warm genoeg is voor korte mouwen, zal ik even terugdenken aan deze dag.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

5 reacties op Shirt.

  1. san zegt:

    Zulke dingen maken het leven mooier.

  2. Mrs. T. zegt:

    Wat een mooi moment! Zelfs ik word er blij van.

  3. Antje Attema zegt:

    wat een leuk en lief gebaar, geweldig!!

  4. Wat een warmte op deze dag!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.