Keukentafelgesprek.

Ik doe aan keukentafelgesprekken ( die vaak ook gewoon in de woonkamer plaatsvinden of in een lekker hoekje van de bank. Sinds de veranderingen in de zorg, begin dit jaar is er zoveel veranderd dat het bijna niet bij te houden is. Dat betekend veel lezen, veel uitzoeken, vergaderen en nadenken over zorgen die er vaak zijn in de gezinnen waar ik kom. Gelukkig werken we nog in duo’s waar dat kan, en soms ga ik ook alleen op pad, of delen we de taken die er zijn.
Het nieuwe zorgen, de zorg in 2015, de grootste wijziging in zorg verlenend Nederland sinds de invoering van de AWBZ. Kinderen tot 18 jaar vallen onder de jeugdwet, daarna is er de WMO.

Wat me is opgevallen de afgelopen weken is dat er heel veel kinderen zijn die in 1998 zijn geboren waar zorgen om zijn. Is dat een toevalligheid of zijn deze puberende onderweg naar volwassenheid kinderen een kwetsbare doelgroep. Stuk voor stuk hebben ze iets bijzonders, lijken ze op elkaar en toch ook weer niet. Jonge mensen, de één wat meer volwassen dan de ander, en allemaal uit het geboortejaar van Walter. Ineens zie ik zoveel kinderen waarmee hij allemaal op school had gezeten als…… waar hij misschien mee had gesport als……. die zijn vrienden en vriendinnen hadden kunnen zijn als….
Op een vreemde manier troost het me; er zijn zoveel kinderen waar “iets” mee aan de hand is.

Persoonlijk verwacht ik de grootste groep over een jaar of drie vier. Dan zal de crisis wel voorbij zijn en plukken we de vruchten van het simpele feit dat ouders keihard moeten werken om het hoofd boven water te houden, waardoor kinderen door opa/oma/oppas/buurvrouw/tante/BSO opgevangen en opgevoed worden, en al die mensen houden er verschillende regels op na, probeer daar als jong kind, als puber, als kleuter maar eens uit wijs te worden. Meerdere opvoeders betekend meerdere regels en vooral verschillende regels.

Ik voer gesprekken bij mensen thuis, in hun eigen vertrouwde omgeving. Daar ontmoet ik mensen én hun zorgvraag. Daar help ik met soms, verbazingwekkend simpele oplossingen om de zorgen te verlichten. En als dat niet lukt, dan ga ik op zoek en ik geef het niet op totdat ik een goed antwoord heb, iets waarmee ouders verder kunnen. En als ik, in een gezin met een gehandicapt kind zeg: “Ik weet hoe het voelt en ik weet hoe moeilijk en verdrietig het kan zijn” dan is dat ook echt zo.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Daatje aan het werk. Bookmark de permalink .

Een reactie op Keukentafelgesprek.

  1. baasbraal zegt:

    Nou, ik weet zeker dat de ouders diebij jou terecht komen in hun handjes mogen knijpen met iemand die net zo lang doorgaat tot ze een oplssing kan aanreiken. Petje af meid!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.