Aanraken.

Een aanraking is een essentiële levensbehoefte.

Zomaar een zinnetje uit een boek dat ik aan het lezen ben, en ik begrijp meteen wat de schrijfster bedoelt. Mensen hebben het nodig om aangeraakt te worden, probeer het maar eens uit, geef iemand een hand en als je dat kracht wilt bijzetten, iemand wil steunen, dan sluit je je andere hand om de hand van de ander. Zo geef je in een handdruk een stukje troost en bemoediging. Een simpele knuffel kan zoveel meer betekenen dat drie van die betekenisloze luchtkusjes die iedereen ineens meent te moeten geven; en puur huid op huid contact is een prachtige intimiteit die alleen in liefde voor de ander gedeeld kan worden.

Vanmiddag was ik met oudste dochter een wandeling maken in Baarn. Het dorp ( of is het stad?) heeft prachtige winkeltjes met van die oude geveltjes en het weer werkt heerlijk mee, de zon straalt overvloedig en we hebben de tijd. Kind staat stil voor een lingerie winkel. “Hier kreeg ik ooit een prachtige bh van jou, mama” zegt ze. Hoog tijd voor een nieuwe, denk ik. We lopen de winkel in en worden vriendelijk aangesproken door een verkoopster, gelukkig ook niet de slankste en met een flinke “bos hout voor de deur”. Ze begrijpt mijn kind en met een lichte druk van haar hand weet ze kind een kleedhokje in te krijgen. Een tijdje later mag ik komen kijken, en wat een verschil. In één moment is duidelijk wat een goeie bh voor een vrouw kan doen. “Ik dacht dat jullie vriendinnen waren” zegt de dame “ik had jullie zeker niet ingeschat als moeder en dochter” ze raakt even mijn arm aan en dat voelt goed, gewoon een aanraking van mens naar mens, niks mis mee. Kind slaagt goed en met haar hoofd iets rechter dan eerder vanmiddag lopen we de winkel uit. Er komt een zware tijd aan voor haar, een beetje zelfvertrouwen is precies wat ze nodig heeft.

Raken we elkaar te weinig aan, of zijn we bang dat het allemaal te intiem wordt, té dichtbij, teveel in het cirkeltje van intimiteit en/of intimidatie? Terwijl deze gedachte door mijn hoofd spookt denk ik aan Walter. Aanraken en aangeraakt worden is niet één van zijn sterkste kanten, maar het is niet meer zo extreem als vroeger. Toen stond hij letterlijk te kokhalzen als ik hem moest afdrogen na het badderen. Zijn haar kammen was een groot probleem, net als tanden poetsen, smeren met zalfjes of crèmes, alles riep weerstand bij hem op. Inmiddels zijn we zover dat zijn gebit goed verzorgd kan worden, de tandarts kan probleemloos controles uitvoeren en hij is zo ijdel dat hij nu voortdurend zijn “haren wil doen”. Ik voorzie nog wel wat gedoe als hij geschoren moet worden 🙂

Als ik Walter wil knuffelen hangt zijn slungelige lijf onwennig tegen me aan, zijn armen hangen langs zijn lijf en hij laat het gebeuren, maar niet van harte. Hij geeft kusjes, maar alleen als je erom vraagt, en toch heeft dit kind, deze jongen, mijn hart op duizenden manieren aangeraakt, meer dan wie ook…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

2 reacties op Aanraken.

  1. Mrs. T. zegt:

    Ik ben van huisuit helemaal niet met veel lichamelijke affectie opgevoed. Er werd en wordt door mijn ouders enorm van mij gehouden, maar dat zat er niet in. Ik probeer het met mijn meiden toch wel heel bewust anders te doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.