VW en MW.

Een wat verwonderlijke titel, dat vraagt om uitleg.
Het VW staat voor ons leven Voor Walter, het MW voor ons leven Met Walter. Voor Walter waren we een doorsnee gezin met twee dochters, we hadden niet veel geld te makken, maar we hadden elkaar en dat was genoeg, tenminste dat leek toen genoeg, want toen het derde kind in ons gezin zich aankondigde waren we uitzinnig van geluk, een nieuwe baby, helemaal vers en klein en schattig, met twee grote zussen ( Daniëlle en Lisa waren toen al 12 en 6 ) mooi nieuw huis in een fijne buurt, 5e hands auto en een goeie fiets, tuin op het zuiden en een wonder in een wiegje. Het kon allemaal niet stuk, zo leek het toen.
Het kon wel stuk, zo zou later blijken. Toen duidelijk werd dat er “iets aan de hand was” viel dat samen met het overlijden van een nichtje. Ook een bijzonder zorg kind, zij was toen ruim 17 jaar, de dochter van mijn broer en schoonzus. We wisten nog niet precies wat er aan de hand was, maar dat het ernstig was met Walter, dat was eigenlijk al vrij snel duidelijk, ons leven MW was begonnen op 12 januari 1998, het zou nooit meer worden zoals VW.

Walters leven raakte zoveel mensen op een bijzondere manier. Je bent als gezin meteen ingelijfd in de mallemolen van zorgwereld. Niet naar de “gewone” school, maar wat dan? Niet naar zwemles, maar wat dan? Hoe hou je een kind bezig die dat zelf niet kan? Wat moet je met een kind dat totaal geen invulling kan geven aan vrije tijd, die alles ervaart als “lege tijd” en waarvoor je dus activiteiten moet bedenken, en waar je altijd, altijd, altijd, bij in de buurt moet zijn? Die vraag was te groot om bij een ander neer te leggen. Walters leven leerde ons om meer betrokken te raken bij de wereld van de “gehandicapte mens” of we dat nu leuk vonden of niet, we raakten maatschappelijk betrokken bij een systeem waar de meeste mensen geen idee van hebben. Walter leerde ons een les die je op geen enkele school of studie kan leren, levenswijsheden die in geen enkel boek terug te vinden zijn.

Met alle bezuinigingen in de zorg wordt het er niet leuker op. Kinderen die wel “iets” mankeren, maar die niet ernstig genoeg zijn hebben het moeilijk, heel moeilijk, de ouders van die kinderen, de broers en zusjes, iedereen heeft ermee te maken en wordt er in mee genomen. Nooit had ik kunnen bedenken dat ik een vreemd soort van blijdschap zou ervaren om de ernst van Walters “anders zijn”. Hij is ernstig gehandicapt op meerdere gebieden en valt als zodanig onder de wet Langdurige Zorg, die zorg is min of meer gewaarborgd, maar mijn gevoel hierover heeft een rauw randje, een verdrietige ondertoon en een donkere schaduwzijde.

Walter is nu net zo oud als mijn nichtje was toen ze overleed. Het nichtje stierf en Walter kreeg een diagnose, alsof de Schepper ons een nieuwe les wilde leren met een nieuw zorgkind, ons wilde leren dat er, ondanks de zorg zoveel liefde is. Voor ons is er een leven “Met Walter”, we hadden het voor geen goud willen missen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

Een reactie op VW en MW.

  1. Mrs. T. zegt:

    Wat een mooi logje. Walter boft met jullie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.