Ontspoord.

Ineens begrijp ik het unheimische gevoel dat me al een paar dagen te pakken heeft. In mijn mailbox zit een verontrustende mail van Walters dagbesteding. Na pakweg drie maanden van `best wel goed gedrag` is er sprake van “moeilijk verstaanbaar gedrag”, en dat uit zich in gillen en schreeuwen, slaan en meppen, en tenslotte in een intens verdrietige Walter die het spoor helemaal kwijt is. Ik herken het van vroeger, de totale ontreddering, de enorme paniek, de angst en tenslotte het verdriet, en het breekt me. Ik weet als geen ander wat dit met je doet als begeleider. Je voelt je machteloos omdat je armen willen troosten, maar de ander laat dat niet toe. Tijd voor truc twee. Begeleiden in nabijheid maar wel op voldoende afstand zodat Walter je niet kan slaan of schoppen, en dichtbij genoeg om in te grijpen als hij zichzelf of anderen pijn gaat doen.
Wij zetten Walter dan altijd in een hoekje van de bank; met voldoende rugdekking zodat er niemand achter hem langs kon lopen en overzicht in de ruimte zodat hij goed kon zien wat er allemaal gebeurde, tel daarbij op dat hij kon zien dat er iemand voor hem was en dan rustig de bui over laten drijven. Dat kon wel eens even duren; en zodra hij dan zelf vroeg “magge spelen” dan hadden we weer een storm overleeft. Toen hij nog op het Klooster woonde is hij een keer naar zijn kamer gestuurd om te kalmeren. Het heeft niets opgeleverd dan nog meer stress. Om het minste of geringste verdween hij naar zijn kamer, om daar, helemaal alleen ver buiten het zicht van de begeleiding het overzicht totaal kwijt te raken, de veiligheid van zijn slaapkamer veranderde in een strafhokje om te kalmeren.

We spreken af met de dagbesteding dat Walter tot rust gedwongen wordt door op een stoel te gaan zitten, met een begeleider in de directe nabijheid. Op die manier kan hij zichzelf herpakken en weet hij dat er toch iemand is om op terug te vallen. Veiligheid en afstand, het klinkt tegenstrijdig en toch zal het goed voor hem zijn.
De Amerpoort zou de Amerpoort niet zijn als ze niet keurig volgens protocol zou werken. Er moet een formulier worden ingevuld omdat het een “vrijheid beperkende maatregel” is, maar zo zie ik het niet. Hij moet begrenst worden en binnen die grenzen bewegingsruimte hebben. De beste structuur is tenslotte verandering binnen die structuur. De beste vrijheid is als je weet waar de kaders zijn waarbinnen je mag bewegen. Die kaders werken dan zeker niet beperkend, maar geven duidelijk aan waar je je aan moet houden. Het is met afstand de beste manier om mensen met autisme te helpen het leven van alledag aan te kunnen en overzichtelijk te houden.

En daarom, lieve Walter, moet ook jij je aan bepaalde regels houden. Niet omdat we je willen beperken, maar omdat we van je houden en het beste voor je willen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

2 reacties op Ontspoord.

  1. Mrs. T. zegt:

    Mooie zin: De beste vrijheid is als je weet waar de kaders zijn waarbinnen je mag bewegen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.