Houden van….

Lieve Walter,

Vanmorgen werd ik wakker met jou in mijn gedachten. Ik weet niet of ik van je gedroomd heb, maar je was zo sterk in mijn hart aanwezig dat het haast wel moet. Ik denk in liefde aan je, maar dat zal wel te maken hebben met het feit dat er zorgen zijn rond je gedrag. Het gaat eigenlijk helemaal niet zo lekker met je en op de woongroep hebben ze de handen vol om je te kaderen en goed te begeleiden. Steeds weer terug verwijzen naar je foto bord om je te begrenzen omdat je anders door de dag heen vliegt, en dan zijn er nog zoveel uren over die helemaal niets te betekenen hebben. Ongetwijfeld heeft het te maken met alle werkzaamheden op het terrein. Vlak voor je dagbesteding wordt al weken rondgereden met groot materieel en dat maakt je onrustig; je bent er bang voor maar móet er naar kijken, jezelf op die manier triggeren en onrustig maken, zoiets als wij volwassenen doen met en horror film. We willen het niet zien, maar de nieuwsgierigheid dwingt ons om te kijken. Misschien omdat we kunnen beredeneren dat de werkelijkheid niet zo is, en dat stelt ons dan weer gerust. Gekke mensen zijn we……..
Je onrustige gedrag laat zich vooral zien in gil- en schreeuwgedrag, slaan op spullen en op diegene die het dichtst in je buurt staan, hard en zonder erbij na te denken. Ik ben bang dat die boosheid zich tegen je gaat keren en je weer zal gaan automutileren. In het verleden hebben we dat regelmatig gezien. Je sloeg en gooide met spullen, je beet jezelf en duwde en wreef je huid totdat er grote plekken gingen ontstaan, open wonden met alle gevolgen van dien. Nu zit je vooraal te peuteren aan je vingers en te wrijven zodat je handen wel iets weg hebben van die zielige vergroeide handjes van lepra kindjes in de derde wereld, minder erg wellicht, maar toch zichtbaar aangedaan.
Ik zou je angsten van je af willen nemen, het werkvolk in de nacht laten werken zodat er overdag rust is in je directe omgeving, je pijnlijke vingers en gewrichten, geef het maar aan mij, ik kan het aan.

Wat heb je nodig om weer in balans te komen, gaan we aan de slag met pilletjes om de rust te herstellen, ik weet het niet, maar dat er iets moet gebeuren is duidelijk. Er wordt overlegd met de gedragsdeskundige, je begeleiders zetten al hun kunsten in, geven je ruimte, maar kaderen en begrenzen waar dat nodig is. Soms ligt de grens iets verder weg en mag je iets vrijer bewegen, maar altijd is er een kader waarbinnen je mag en kan bewegen.
Weet je lieve schat, ik hou van je, wat je ook doet en waar je ook bent, in mijn hart ben je altijd aanwezig. Ik hield al van je ver voordat je geboren bent, en ik heb door alle jaren heen van je gehouden, hoe grillig en onvoorspelbaar je gedrag ook was en zal zijn. Helaas kan ik niet alles van je afnemen, maar ik heb je veel te bieden. Liefde voor het leven, dat mag je delen met alle mensen om je heen, want alles wat je deelt wordt uiteindelijk meer….

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

2 reacties op Houden van….

  1. Mrs. t. zegt:

    Wat een impact kunnen dingen hebben zeg. Moeilijk. En wat mooi die laatste zinnen die je schrijft.

  2. Joolzz zegt:

    Ach meisje toch…. Ik denk dat Walter ook erg onrustig is van de werkzaamheden op het terrein. Voor ons is zoiets vaak iets dat nauwelijks opvalt. Soms een beetje vervelend misschien, maar voor Walter kan dit heel verwarrend en irritant zijn, waardoor hij onrustig is. Ik hoop dat het terrein en Wouter snel weer tot rust komen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.