Als rennen geen zin meer heeft….

Lieve Walter.
Eén van de hoogtepunten van The Passion van gisteravond was het lied van Marco Borsato, “als rennen geen zin meer heeft,
dan zal ik naast je staan”. Het zet me aan het denken over jou loopfunctie, en de manier waarop je altijd mooier hebt kunnen rennen dan lopen. Als je rent dan lijken je spieren beter samen te werken, je rug een beetje rechter en je benen langer. In je haast vergeet je nog wel eens om je heen te kijken, maar dat heeft misschien ook wel te maken met het plezier in je ogen en de lach op je gezicht; je lijkt te vliegen door de ruimte en ik kijk er iedere keer ademloos naar.
Maar wat als dat niet meer kan, als je spieren het opgeven, je rug nog meer problemen gaat geven, je heupen niet meer luisteren naar de aansturing vanuit je zenuwen, wat dan? Dan is het rennen voorbij en loopt je lopen gevaar. Dan moeten we wel naast je staan, of beter gezegd, achter je om je rolstoel te duwen.
Voorbereidend daarop ben je nu al aan het oefenen met zelf rijden in je rolstoel, gevolg daarvan is weer ruwe en schrale plekken aan je handen, beginnende en gevorderde wonden, maar je wilt het zelf doen, en wij laten je. Het is een schrikbeeld wat me maar moeilijk loslaat, rolstoelafhankelijk zijn.
Maar niet te vroeg getreurd, voorlopig ren je nog, en ik ren wel eens achter je aan, maar vaker laat ik je en geniet of afstand van het geluksgevoel dat je te pakken heeft.
Lieve Walter, al het leed van de wereld gaat aan je voorbij. In jouw leven is geen plaats voor angst voor terrorisme of aanslagen, geen zorgen over de toekomst, geen angst voor de dingen die zouden kunnen gebeuren. Dat maakt me wel eens een beetje jaloers, om, zo op het oog, zorgenvrij te kunnen leven, je totaal niet druk makend over een wereld vol onrust en haat, waar liefde en zorgen voor elkaar soms zo vreselijk ver weg lijken. Waar mensen zichzelf opblazen met glas- en spijkerbommen om maar zoveel mogelijk schade aan te richten. Een wereld die de dood van Johan Cruijf erger lijkt te vinden dan het herdenken van het lijden, sterven én opstaan van de grote Geneesheer.
Lieve Walter, als rennen geen zin meer heeft, dan zullen wij er voor je zijn, maar laat het nog even duren alsjeblieft, we zijn er nog niet aan toe. En misschien hebben we geluk, misschien hoeft het niet zo ver te komen, we blijven hopen op een wonder.
Dag lieverd, ik mis je, elke dag.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Als rennen geen zin meer heeft….

  1. Mrs. t. zegt:

    Kan me je gedachtes helemaal voorstellen. In alle opzichten. Wat een wereld!

  2. Joolzz zegt:

    De wereld lijkt steeds gekker te worden inderdaad…. Laat Walter (hopelijk nog heel lang!) maar lekker rennen…. Xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.