Helpen.

Lieve Walter.
Er was eens een tijd dat je nogal dwingend was in je taalgebruik. Dat gebeurt nu nog wel eens maar een stuk minder. Met een diepe donkere stem zeg je dan “Vragen”en dat klinkt heel negatief, met veel moeite hebben je begeleiders het weten om te buigen naar het veel vriendelijker “helpen” en dat woord zal de komende tijd je dagen bepalen.
Het begon allemaal afgelopen maandag, tenminste, daar ligt een nieuw startsein naar de rest van de week. Na een lange dag werken laat ik onder de douche het unheimische gevoel van de laatste dagen van me afglijden. Badjas aan en nog even lekker relaxen, als plotseling mijn 05 nummer gezellig begint te twinkelen. Als ik op het schermpje de naam van je woongroep zie staan is het twinkeltje in mijn hoofd meteen een alarmbel. Walter is flink gevallen en kan niet meer opstaan of lopen, zo luid de boodschap. Met natte haren en make-up loos vliegen we naar de Amerpoort. Walter ligt in bed en is volledig van de kook. Moe en witjes ligt onze 18 jarige kerel tot aan zijn oren onder het dekbed. Ik wil hem aanraken maar doe het niet, momenteel heeft hij meer dan genoeg aan zijn eigen lijf; de pijn heeft hem te pakken. Zijn linkerknie is dik en gezwollen en zijn been ligt in een vreemde hoek op het bed. De medische dienst komt en hij mag een flinke pijnstilling en dinsdag naar de dokter. Met elkaar spreken we een “nachtbeleid” af en Walter ligt de hele nacht onder cameratoezicht. Wij gaan naar huis maar van slapen komt niet veel. Dinsdag ga ik met hem naar de arts die hem meteen doorstuurt naar het ziekenhuis. Daniëlle mee, begeleidster mee, en ik mee. Met vereende krachten lukt het om een foto te maken, Walter vecht als een leeuw en wil niks meer. Daarna via de Spoedeisende Eerste hulp naar de orthopeed, en die kan er helemaal niks mee. Zwachtel erom en morgen terugkomen, een kijkoperatie kan niet vandaag omdat Walter heeft gegeten. Woensdagochtend zijn we opnieuw in het ziekenhuis en even lijkt het erop dat we onverrichter zake worden weggestuurd maar daar neemt deze moeder geen genoegen mee. Walter is nuchter, doodop van de pijn en behoorlijk gestrest.
Na een krap uur heen en weer gedoe wordt besloten om in de middag operatief in te grijpen. De arts heeft het vermoeden dat zijn pezen zijn afgescheurd omdat het been niet meer te strekken is, maar dat kan ook komen door de enorme zwelling. Vechtend en strijdend gaat Walter onder narcose, zijn ademhaling stopt en zijn hart doet moeilijk maar daar is gelukkig een cardioloog voor aanwezig. Ruim een uur later is er goed nieuws, de knieschijf en pezen zijn in tact, maar er zat een enorme slijmbeurstoestand die al lekker aan het ontsteken was. Die is nu behandeld en er zit een wonddrain in om de viezigheid weg te laten lopen. Onder normale omstandigheden lig je dan een paar dagen in het ziekenhuis, maar wij beslissen om hem mee te nemen naar zijn eigen thuis. De medische dienst van Amerpoort kan prima wat in het ziekenhuis ook moet en voor Walter is dat een veel beter plekje. Mijn zijn been dik ingezwachteld gaat hij mee en de komende dagen zal hij vrijwel permanent in een rolstoel zitten met zijn been zoveel mogelijk gestrekt. Een flinke kuur anti-biotica moet ervoor zorgen da de ontsteking niet verder kan doorwoekeren. Doodmoe is mijn ventje, wit en in zichzelf gekeerd zit hij voor zich uit te staren, volkomen afhankelijk.
Steeds vaker moet hij om hulp vragen, klinkt zijn stem met een enkel woord “helpen”. Waar wij moeite hebben met het vragen om hulp, moet hij zijn hele leven om hulp vragen, en momenteel wel heel vaak. Het is ons allemaal niets te veel, de begeleiders helpen waar dat kan met liefde en dat geeft me een totaal nieuw inzicht. Wij voelen ons goed als we hulp bieden, maar erom vragen, dat is een heel andere tak van sport. En omdat we niet om hulp vragen onthouden we die ander de mogelijkheid om te helpen. Voor Walter en honderden andere zorgvragers is dat anders. Die vragen wanneer ze het nodig hebben moeiteloos om hulp, en wij, zeg maar de “anderen” helpen al die mensen graag omdat het onszelf ook een goed gevoel geeft.
Mijn kind leert me opnieuw een lesje, durf te vragen, want die ander helpt graag.
Eigenlijk een soort van win-win situatie.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

6 reacties op Helpen.

  1. Mrs. T. zegt:

    Jemig, wat heftig. Ik hoop dat het allemaal snel hersteld. En tja, dat is inderdaad een eyeopener die je daar beschrijft.

  2. wilma witte zegt:

    Lieve allemaal,

    Heel veel sterkte en een dikke kus voor Walter.

    Eelco Wilma Sanne Niels

  3. Joolzz zegt:

    Ach, wat een mooi inzicht in dit verdrietige verhaal. Dikke knuffel voor jou en voor Walter heel veel beterschap!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.