Een verdrietig t-shirt

Lieve Walter.
Heb jij dat nou ook, kleren die je verdrietig maken omdat ze je doen terug denken aan een heel moeilijk moment? Ik heb dat en het zit me behoorlijk in de weg. De kleren die ik droeg bij de begrafenis van een dierbare, kleren die ik droeg toen we in het ziekenhuis de uitslag kregen van alle onderzoeken rond de diagnostiek. Kleren die ik aanhad toen ik zo vreselijk ziek werd dat ik er bijna aan onderdoor ging en kleren die jij vorige week aanhad toen je, voor de zoveelste keer, in de operatiekamer was. Gelukkig niet zo’n naar operatiehemd, dat had de anesthesist goed gezien, je mocht je eigen shirt aanhouden, en dat is dus nu voor mij een verdrietig t-shirt geworden. Het liefst zou ik al die kleren nooit meer dragen, en in sommige gevallen heb ik dat dus ook echt nooit meer gedaan. Het zwarte pakje dat werd aangeschaft voor de begrafenis van opa Hollenberg heb ik nooit meer gedragen.
Een paar weken geleden kocht ik het voor je, aan de voorkant een vrolijke print van één of andere wereldstad, een witte achterkant, het staat je goed en met een stoere spijkerbroek eronder ben je in ieder geval gekleed zoals zoveel jonge kerels van jouw leeftijd. Een boxershort van puma, en als ik die lelijke grote aangepaste schoenen even weg denk, dan is het een mooi plaatje.
Zodra ik je in de rolstoel de operatiekamer op rij heeft de paniek je te pakken. Er staan zoveel mensen klaar om je te begeleiden, artsen, assistenten, anesthesist, en nog veel meer waarvan ik niet eens weet wat ze doen. Gelukkig zit je vast met je judo band anders was je er waarschijnlijk meteen vandoor gegaan, als je benen je dat hadden toegelaten. Vechtend ga je onder narcose met het kapje, pas daarna gaan de naalden je arm in die je moeten voorzien van vocht en pijnstilling. En dan ineens stop je helemaal met ademhalen en zie ik je hartslag wegzakken naar een niveau wat niets goeds kan betekenen. Met een paar sterke handen wordt je op de tafel getild en wordt je hoofd gekanteld voor het inbrengen van de beademing. Je bent lijkwit en voor mijn gevoel een fractie verwijderd van het hiernamaals. Je mooie t-shirt nog aan, naalden in je lijf en een tube in je keel, het beeld staat me scherp op het netvlies. Ik moet gewoon nog naar je kijken, alhoewel er iemand stevig aan mijn arm trekt, ze willen dat ik ga, weg van de plek waar ze straks in je knie gaan porren om te kijken wat er aan de hand is.
Ik heb het gevoel dat ik in een heel slechte film zit, of een boze droom. Maar dit keer is er niemand die me wakker maakt en zegt dat “alles goed is”. Het lijkt wel alsof nooit meer alles goed is, steeds vaker val je met ernstige gevolgen, steeds meer takelt je lijf af en zien we je stukjes inleveren van je vrijheid en je beweegruimte.
Na ruim een uur zijn ze klaar en mag je naar de uitslaapkamer. Witjes lig je te slapen, je wordt nog steeds ondersteunt met ademhalen. Ik kijk onder de deken naar je been, dik ingepakt en helemaal knalroze van het ontsmettingsmiddel, op je mooie shirt zitten de spetters. In het bed ligt een jongen van 18 die eruit ziet als een vermoeid oud mannetje, en dat zal nog dagen duren. Je mag het been niet belasten, en dus zit je in je rolstoel, moe en apathisch, stil en in jezelf gekeerd.
Het witte shirt is weer schoon, maar het mooie is eraf.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

2 reacties op Een verdrietig t-shirt

  1. Mrs. T. zegt:

    Ach toch. En pfffft, wat een stress ook nog erbij. Heel veel liefs en sterkte.

  2. Lieneke zegt:

    Het is ook allemaal erg verdrietig. Mijn hart gaat uit naar jullie mooie Walter. Veel sterkte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.