Stil

Lieve Walter,

In de stilte versta ik je vaak het best, omdat we dan van hart tot hart spreken.
De afgelopen week is er één geweest van veel onrust en opnieuw een ziekenhuisbezoek. De dokter is niet tevreden over je knie, het is allemaal nog veel te dik en opgezwollen en er zit opnieuw vocht in, veel vocht. Een dikke bal heeft zich vastgezet net onder je knie en zelfs met je broek aan is het zichtbaar. Je bloedwaarden zijn verbeterd maar nog steeds niet goed; dat betekend een verlenging van de anti biotica en nieuwe bloedonderzoeken. In het vocht wat vorige week is weggehaald is een bacterie aangetroffen die schade aanricht in je kwetsbare lijf. Je zit nu al dagen in je rolstoel en mag alleen onder begeleiding kleine stukjes lopen. En juist dat lopen is zo vreselijk belangrijk om je spieren in het gareel te houden, om het vocht te laten verdwijnen, maar het gaat gewoon niet. Het risico op weer een valpartij is zo groot, en je knieën zijn zo kwetsbaar. De dokter heeft er een hard hoofd in, en volgende week wil hij je weer zien. En ondertussen wordt je stiller en stiller, ben je steeds vaker en meer in jezelf opgesloten, en ik sta erbij en kijk er naar. Bedenk alle mogelijke trucjes om je uit je apathische gedrag te halen, zijn liedjes van vroeger, doe Bert en Ernie na. En dan lach je wel, maar dat lachen slaat dan weer door naar de andere kant, alsof je niet meer kan stoppen. Net zoiets als iemand die lacht van verdriet om uiteindelijk in tranen uit te barsten. Dat zou ik ook willen, huilen, schreeuwen, iets kapot gooien om de oneerlijkheid van alles wat jou overkomt. Maar de tranen willen niet, en er is eigenlijk geen reden om te lachen.
In de stilte hoor ik je stem, voel ik je pijn, en ervaar ik je frustratie. Mijn spieren doen pijn van de spanning, maar het is allemaal niets vergeleken bij de pijn die jij moet ervaren met dat onhandige lijf in een rolstoel en het gevecht tegen een boze bacterie.
In de stilte raak ik je kwijt en vind ik je, omdat we een taal spreken die niemand hoort, we communiceren van hart tot hart, daar draag ik je mee bij elke ademtocht, bij elke hartslag.
Heb ik je vandaag al gezegd hoeveel ik van je hou? Hoeveel ik je mis, hoeveel ik voor je wens dat je snel weer kan en mag lopen? Vast wel, maar ik doe het nog maar een keer, bij deze……..

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

4 reacties op Stil

  1. baasbraal zegt:

    Öooh meid wat zwaar voor jullie! Het spreken van hart tot hart, van ziel tot ziel ken ik wel. Dat is iets heel bijzonders..
    Het klopt dat het leven niet eerlijk is. Sommige mensn krijgen veel meer op hun bordje dan anderen lijkt het, maar je moet altijd dealen met wat je op je eigen bordje krijgt….. Denk aan jullie, bid voor jullie…..

  2. Mrs. T. zegt:

    Ik weet zeker dat hij het weet.

  3. Joolzz zegt:

    Wat een tegenvaller… Ik hoop dat het snel beter wordt!! En ik weet ook zeker dat hij weet hoeveel je van je hem houdt… Echt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.