Zintuigen

Zien, horen, voelen, ruiken en proeven, we ervaren de wereld met onze zintuigen, en toch missen we nog zaken die er echt toe doen.

Lieve Walter.
De zon kun je voelen en zien, regen kun je horen, voelen, ruiken, zien en met een beetje geluk zelfs proeven, tenminste als je het als een prettige sensatie ervaart om je hoofd in je nek te leggen en je mond wijd open te houden om een druppel te vangen. Toch gaat onze voorkeur meestal uit naar de zon, maar dan weer niet te warm, niet benauwd en vooral niet te hoeven werken.
Voor jou ligt dat allemaal anders. Je opent je ogen voor de zon, kijkt er recht in, alsof je de gouden warmte met al je zintuigen wilt ervaren. Ik kan me niet voorstellen hoe moeilijk het voor je moet zijn om maar steeds in je rolstoel te moeten blijven zitten. De dokter heeft het zo beslist om je overbelaste gewrichten de rust te gunnen die je zo hard nodig hebt, maar het is zo warm en je begint allerlei rode en schrale plekken te krijgen omdat je je billen zo zwaar belast. Eigenlijk is je rolstoel niet geschikt voor permanent gebruik, het zitkussen is te stug en de rugleuning sluit niet aan bij je rug, Ondanks al die tegenslag hou je je kranig. Je kan al heel goed zelfstandig rollen en het lijkt wel of al je verzet is gebroken. Nee, de frustratie over ‘het niet mogen lopen” is vooral iets wat mij vreselijk in de weg zit. Ik mis je rondrennende lange benen, die knokig en vol blauwe plekken de hele zondagmiddag voor me uit liepen. Nu rol je voor me uit, en in mijn hart is alleen maar opstand aanwezig. Boosheid en woede hebben zich in mijn dagen geworsteld; ik probeer er niets van te laten merken maar in mijn hart en hoofd borrelt een strijd die zijn weerga niet kent.
Ik ben niet blij omdat je knie niet gebroken was, omdat je pezen in tact waren gebleven, omdat het “maar” een slijmbeursontsteking bleek te zijn, ik ben boos omdat het juist jou moet overkomen, omdat er al genoeg gebeurt is in je leven, omdat we al teveel hebben moeten inleveren.
Zeven jaar ben je nu op de Amerpoort, en wat kunnen we ervan zeggen> Zijn het de vette jaren geweest omdat we thuis eindelijk weer een beetje ruimte en rust kregen, of zijn het de magere jaren geweest omdat we je stukje bij beetje kwaliteit van bestaan hebben zien inleveren?

Het zijn mijn boze gedachten die met me aan de haal gaan als we vanmiddag bij je zijn, en het vreet me helemaal op. Ik mis het zintuig om te berusten, en in de stralende zon onweert het in mijn hoofd en in mijn gevoel.

Jij hebt daar geen last van, jij proeft de zon, ruikt de regen, voelt de warmte, in al je eenvoud heb je je neergelegd bij het feit dat je rolstoelgebonden bent, zeker nog voor de komende drie weken, misschien wel voorgoed.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

3 reacties op Zintuigen

  1. Mrs. T. zegt:

    Kan me je gevoelens zo levendig voorstellen. Sterkte. ‘Gelukkig’ lijk Walter er niet zo’n last van te hebben. Dat maakt het misschien een ietsjepietsje makkelijker.

  2. Edith zegt:

    Ik voel de opstandigheid met je mee. Je wilt zoveel beter voor je kind. Sterkte!

  3. Joolzz zegt:

    Kan me zo goed voorstellen dat je je zo voelt… Gelukkig dat Walter het misschien toch iets anders (beter) ervaart! *kus*

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.