Time in a bottle.

Lieve Walter.
En dan zit het verslag van de fysio in de mailbox. Harde, verdrietige woorden op papier, vernietigende conclusie en adviezen voor de woongroep.

“Het is absoluut niet veilig om Walter zonder toezicht en ondersteuning te laten lopen” “Voorlopig niet zelfstandig lopen, blijvend in zijn rolstoel”
Walter loopt met een typische diplegiegang (semi flexie = buiging in de knieën en heupen) door de oefenzaal. Opvallend is de Trendelenburg gang en voetheffersparese. Waardoor de voorvoeten de grond als 1e raken en vervolgens een omgekeerde afwikkeling plaats vindt richting hiel. Itt tot het lopen op blote voeten blijven de knieën ook tijdens de standfase gebogen. Walter zijn bewegingsgedrag is zeer impulsief en hij is nauwelijks daarin te remmen. Hij neemt (te) grote passen, waardoor in combinatie met zijn parese het struikelgevaar bijzonder hoog is.( aldus het verslag van de fysio)

Het zijn allemaal zaken die we eerder voorbij hebben horen komen, maar omdat Walter nog steeds redelijk kon lopen hebben we het een beetje “weggezet”, verstopt als het ware, om zo de ernst van de situatie even niet onder ogen te zien. Het valincident van eind juni is de druppel geweest. Walter is enorm valgevaarlijk, en iedere val zal verdere teruggang betekenen van zijn bewegingen.

In mijn hoofd vliegen allerlei gedachten heen en weer. Hij woont gelukkig gelijkvloers, maar de woning is klein en er staan veel obstakels, hoe zal dat gaan de komende tijd? En dan buiten, in een rolstoel. Mijn bewegingsvrije vogel, lamgeslagen en vastgezet in een rolstoel; dansen op donderdagavond zal vanaf nu een andere lading hebben.

En dan is er ineens een liedje in mijn hoofd: “Time in a bottle” van Jim Groce, over de tijd willen vastzetten om te bewaren, om maar niet verder te moeten. Dat is wat ik zou willen. De tijd stopzetten, vasthouden in een fles, en dan ergens in de buurt van januari 1998 toen Walter net geboren was, en alles nog goed leek. Of misschien van een tijdje later, toen hij nog gewoon thuis was, de dagen vol en druk met alle kinderen nog in huis. Het kan niet, jammer genoeg. Ik ben alleen thuis als ik de mail met het verslag open; en pas nu komen de tranen om het welzijn van mijn kind.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

4 reacties op Time in a bottle.

  1. Ach Ada, wat verdrietig! Een dikke knuffel voor jou en Walter

  2. Joop van Eijk zegt:

    het is triest te horen dat het niet goed gaat met Walter maar jullie als vader en moeder en zussen doen er alles aan om het leed dat er is toch enigszins te proberen te verzachten veel respect voor wat jullie allemaal doen voor Walter en sterkte in de toekomst grt Joop

  3. Mrs. T. zegt:

    Oh, dat liedje zeg alles vind ik. Een van mijn favoriete nummers die precies beschrijven wat en hoe dingen kunnen zijn.
    Dikke knuffel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.