Fix you.

Lieve Walter,
Direct bij binnenkomst op je woonplek kom je de gang inlopen, achter de Walker (een soort grote rollator) je armen steunen erin (of erop?) en je benen hangen als onwillige elementen ergens onderaan. Het valt me meteen op, je bent lang en voor zover we van staan kunnen spreken, sta je rechter dan je in tijden hebt gedaan. Mijn ogen treffen de jouwe en ik lees er iets in van berusting, alsof de strijd gestreden is, het gevecht voorbij, het stof is gaan liggen en het troebele water lijkt weer helder te worden. Je hangt een beetje aan je armen en je voeten staan minder “zwaar” je handen omklemmen een soort van handvatten met remmen eraan, het ziet er allemaal heel handig uit, je oogt ontspannen, maar in mij rolt het onweer, slaat de regen en ik zie alleen maar dat er weer een stuk van je kwaliteit van leven is ingeleverd.
Binnenshuis mag je kleine stukjes lopen, en dan alleen onder begeleiding totdat je zelf helemaal met het ijzeren loopkarretje uit de voeten kan, als er geen begeleiding voorhanden is dan moet je in de rolstoel, zo ook buitenshuis, want de wielen van het gewraakte loophulpje zijn niet stabiel genoeg voor buitengebruik.
We nemen je mee naar de circustent die deze weken het terrein van de Amerpoort opfleurt; deze avond is er karaoke en er wordt in diverse tonen vals meegezongen, het plezier is er niet minder om. Ik rol je met je stoel zo ver mogelijk de tent in, je geniet er zichtbaar van, klapt in je handen en laat geluiden van waardering horen. Op de achtergrond foto’s van eerdere circusavonden.
We drinken wat en je krijgt een zakje chips, en na ruim anderhalf uur gaan we terug naar de woning. Een korte wandeling langs de boerderij en dan ben je bij de Amethist. Je parkeert zelf de rolstoel in de gang, handig draaiend om je as, frummelt aan de riem en maakt duidelijk dat je wilt opstaan. Je voelt je tegengehouden in je keuzes en je vrijheid. Het kan niet, de valkans is te groot, zeker als je een tijdje hebt gezeten. Het maakt mij moe en machteloos, verdrietig en boos, wat doet het met jou lieverd?

Ga maar weg, zeg je, en ik ga.

In de auto op weg naar huis mijn eigen muziek. Coldplay: Fix you.

Als dat eens zou kunnen…………….

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

2 reacties op Fix you.

  1. Mrs. T. zegt:

    Ja, als dat ‘ns zou kunnen.

  2. Joolzz zegt:

    Bij dat liedje moe tik ook altijd denken aan die atleet, die bij de Olympische spelen zijn hamstring kapot liep. Papa was niet te houden en rende de baan op (tegen alle veiligheidsnormen in) en ondersteunde zijn zoon naar de eindstreep. Fix you werd er later op Youtube onder gemonteerd…
    Tja… 😦

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.