Gastmens/persoon

Lieve Walter.
In deze tijd van transgenderneutraliteit is de term gastvrouw of gastheer waarschijnlijk “not done”. Daarom een wat vreemd aandoende titel van dit blog. Gastmens of gastpersoon lijkt me in ieder geval neutraler dan gastheer of gastvrouw. En precies daar wil ik het even over hebben.
Het valt me steeds vaker op; de manier waarop mensen die je nog niet kent zich aan je voorstellen. Uiteenlopend van “mevrouw” tot “Hé ik ken jou niet”. Vroeger leerde ik dat je mensen dan een hand hoort te geven, en als dat niet kon omdat je je handen vol had, dan verklaarde je dat en stelde je in ieder geval voor bij naam. Tegenwoordig zijn er nogal wat personeelswisselingen bij jou op de woning, sommigen ken ik, anderen zag ik nog nooit eerder. De één stelt zich voor, de ander loopt langs je heen. De één vraagt of je iets wilt drinken, de ander kijkt je aan alsof je van een andere planeet komt.
In al die ontmoetingen voel ik een gebrek aan gastmensschap, zal ik maar zeggen. Je voelt je als ouder sowieso altijd een soort van gast. Je komt niet thuis bij je kind, ondanks het feit dat je kind wel in dat huis woont. Het eeuwige wachten bij de voordeur, de altijd alle deuren op slot mentaliteit, en zelfs als ik het idee heb dat ze me zien aankomen, staan we nog met regelmaat te wachten voor een gesloten deur. Ik zou best een sleutel willen hebben, en dan een kort belletje en dan kunnen doorlopen, maar dat zal wel een utopische wens zijn.
In deze tijd waar alles mag en kan, waar je met een vrouw of met een man mag trouwen, waar je, als je je niet thuis voelt in je eigen lijf van geslacht kan veranderen, zijn er nog maar heel weinig mensen die echt gastvrij zijn, die zich voorstellen, je een gevoel geven dat je welkom bent. In deze tijd van tolerantie moet je als ouder van een zorgkind zoveel slikken om niet te stikken.
Ik hoor andere ouders hierover, het gevoel van onmacht en afhankelijkheid, loyaliteitsconflicten en altijd maar dankbaar zijn, alhoewel je soms woedend bent en verdrietig tot op het bot. Ik praat erover met de moeder van Eva en voel ook haar onmacht, de rouw en het gemis, het altijd maar aanhoudende gevoel van gemis, en ik weet niemand is daarin alleen.
Alles kan en mag, zwarte Piet mag niet, veranderen van geslacht mag wel. Gehandicapt zijn is geslacht-loos, privacy-loos, gastmens-loos. Als je geboren bent met een beperking dan ben je de klos, het haasje, de sjaak en moet je je maar voegen naar de wetten en regels van het huis waarin je woont, en je ouders en verwanten moeten zich maar aanpassen, ook al past het helemaal niet bij ze. Niks homo, hetero, transgender of iets van die gading. Het zijn wie je bent en omgaan met alles wat je overkomt kost al energie genoeg, daar past geen verandering of afwijking meer bij.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

3 reacties op Gastmens/persoon

  1. Bineke zegt:

    Dit is juist een van de redenen waarom ik af en toe onaangekondigd op bezoek kom. Je wilt graag zo een binnen lopen bij je kind en een stukje van haar wereld meemaken. De sfeer proeven in de groep. Haar huisgenoten ook leren kennen. Soms komt het niet gelegen maar vaak is het geen probleem

  2. Mrs. T. zegt:

    Mooi blog. Stemt tot nadenken.

  3. San zegt:

    ”In deze tijd van tolerantie moet je als ouder van een zorgkind zoveel slikken om niet te stikken.”
    Je slaat de spijker op de kop.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.