Het beste voor mijn kind.

Overal om me heen hoor ik het mensen zeggen: “Ik wil het beste voor mijn kind”. Tja, ik begrijp dat wel. We willen nu eenmaal allemaal het beste voor onze kinderen; maar is dat ook het beste voor onszelf? En is hetgeen wij het beste vinden, ook echt wel het beste voor het kind? Vragen, vragen, vragen.
Nu maak ik graag een uitzondering voor moeders van de plus-kinderen. De moeders die vanaf het begin van het leven van het kind al hebben aangevoeld “dit zou wel eens een gevalletje ‘anders’ kunnen zijn”. Juist die moeders hebben nog veel meer het gevoel het beste te willen voor hun kind; uit ervaring zeg ik er maar meteen bij: wat het beste is voor het kind, is niet het beste voor mij als moeder. Zo kan het zijn dat je het kind moet “loslaten – anders vasthouden – gedeeld verzorgen” geef het maar een naampje. Kort en goed wil dat dus zeggen dat je hulp nodig hebt, en wij als moeders vragen niet zo graag en niet zo snel om hulp. Pas als het water aan de lippen staat, als de spreekwoordelijke druppel langs komt druppelen, als we gepokt en gemazeld zijn, als we op ons tandvlees lopen, als we het kind met het badwater dreigen weg te gooien, pas dan vragen wij om hulp en het accepteren daarvan is nog weer een ander dingetje.
Het idee hulp nodig te hebben is vaak een gevoel van onvermogen; van het zelf niet (meer) kunnen, van tekort schieten en falen. We vechten en verliezen en geven pas dan met schokschouderend verdriet toe dat het niet meer gaat. Pas dan geven we toe aan het gevoel dat – goed, goed genoeg is. Maar wat is het een strijd, wat voelen we de pijn en het verlies tot in elke vezel van ons moederschap.
Het beste willen voor je kind betekend soms dat je moet loslaten waar je zou willen vasthouden, dat je moet buigen om niet te barsten, en dat je moet delen. Dat je jezelf moet passeren omdat het niet anders kan. Omdat je kind op een andere plek, op een andere school, in een andere woonsituatie het beter vindt dan in de warmte van je beschermende maar soms ook verstikkende moederliefde.
Hart en hoofd zijn zaken die maar met moeite samengaan, en dan maak je keuzes die echt het beste zijn voor je kind met je hoofd terwijl je hart iets anders zegt.
En als je dan, na een lang en intens gesprek met jezelf een klein beetje met gevoel en verstand op één lijn bent, dan kun je voorzichtig beginnen aan iets wat ze – acceptatie – noemen. Kleine stapjes want je voeten zijn nog wankel en het pad is hobbelig. Maar stukje bij beetje kom je vooruit. De ene dag iets verder dan de andere, maar toch in de goede richting.
Het is tijd voor goeie wandelschoenen, gidsen op de weg, en duidelijk bewegwijzering die verteld welke kant je op moet.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

Een reactie op Het beste voor mijn kind.

  1. San zegt:

    Heel herkenbaar helaas.
    Mooi beschreven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.