Hoe het gaat.

Lieve Walter.
Ik zou natuurlijk kunnen zeggen dat het goed gaat, maar dat zou dan niet helemaal waar zijn. Of misschien zelfs helemaal niet waar, het verschil is het verplaatsen van een woord, in werkelijkheid is het veel en veel moeilijker.
Ergens in je onderbewustzijn lijk je aan te voelen dat er grote veranderingen op komst zijn. Na het veranderen van je dagbesteding staat er voor morgen een bezichtiging van een andere zorgwoning op de agenda. Nee, je mag nog niet zelf mee, dat is nog te vroeg. Eerst gaan we zelf een kijkje nemen, en dan zullen we wel snel moeten beslissen. Er zit een knoop in mijn maag die er maar niet uit wil, en het liefst zou ik alles bij het oude laten, maar dat kan niet. In een planbespreking ligt het accent op het feit dat iedereen je “meer rust” gunt, minder escalaties die je mee moet maken, minder moeilijk begrijpbaar gedrag van je huisgenoten. Dat gunnen wij je ook, maar dat betekend dat je moet verhuizen. Ik ben er nog niet van overtuigd dat dit de beste oplossing is, maar dat is niet aan mij. Voor mij is nu de moederrol en mijn begeleiders schoenen moet ik hier uitdoen. Natuurlijk gun ik je het beste, maar voor nu is het beste wel wat omslachtig.
Wat we nu zien is dat je steeds harder en harder met je handen aan je hoofd schuurt zodat je haar er verdwijnt en er een vreemd soort van uitslag is ontstaan. Ik zie kleine wondjes aan je handen groter worden omdat je er dwangmatig aan peutert. Krabplekjes in je nek, en dan hebben we het nog niet eens over de vermoeide indruk die je maakt en de nachten die je rechtop in je bed zit. Ik weet niet meer of het goed met je gaat en ben hierin afhankelijk van wat de woongroep terug geeft. Vertrouwen heet dat, maar hoe kun je daaraan bouwen als op een paar mensen na het voltallige personeel van werkplek veranderd? Er zit een soort verbindingsvermoeidheid in mij; ik heb er geen energie meer voor om steeds weer nieuwe mensen jouw verhaal te vertellen, en met regelmaat zijn er mensen die voor je zorgen die ik niet ken, die zichzelf niet voorstellen en waarvan je maar moet hopen dat het goed gaat. En ook jij laat het gebeuren; je accepteert het goed zeggen ze dan, maar ik zie iets van gelatenheid in je, iets moe-gevochten en iets van laat-maar.
Het zijn zware dagen in het moederschap, zullen we maar zeggen; hoe moet het voor jou zijn?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

Een reactie op Hoe het gaat.

  1. Mrs. T. zegt:

    Poe, lijkt me allemaal heel, heel lastig. Sterkte.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.