Voor Eva en Walter.

Lieve kinderen,
Ik ga jullie een prachtig verhaal vertellen, jullie kennen het al omdat jullie de hoofdrolspelers zijn, en toch zul je misschien verrast worden omdat het mijn schrijfsel is, mijn observatie en mijn draai die ik eraan geef, maar het gaat over jullie, echt waar.
Het verhaal gaat over een Romeo in een rolstoel en een Julia met gebarentaal. Ze vonden elkaar op dagbesteding en ik heb geen idee of de liefde meteen haar pijlen op jullie richtte, maar het was en is een bovennatuurlijke kracht die de handen naar jullie uitstrekte en jullie harten aan elkaar verbond.
Romeo woont op kamers met personeel in Baarn, Julia woonde daar ook een tijdje, maar dat ging niet zo lekker en nu woont ze weer bij haar ouders. Zo af en toe rolt Romeo met zijn rolstoel tot dicht bij het raam van haar kamer en zucht zachtjes haar naam voor zich uit. Wat er in zijn hoofd omgaat weet ik niet, ik kan niet goed inschatten waar zijn gedachten naartoe fladderen. Waar ik ook geen idee van heb is hoe het voor jullie samen was toen jullie zo heel dicht bij elkaar woonden. Geen idee wat de mensen die de begeleiding voor hun rekening nemen daarin hebben gedaan. Heel soms hoorde ik wel eens wat, maar vaker bleef het stil. Communiceren blijft een lastig iets, zelfs als je wel kan praten. Bij tijd en wijle bladert Romeo door zijn foto album en streelt zijn hand de foto van Julia. Als we over haar praten dan zegt hij steevast je naam en direct erachteraan: Kusjes geven.
We zullen niet ontkennen dat er andere “Julia’s” in het leven van Romeo voorbij zijn gekomen. Vaak met halflang donker haar en bruine ogen. Zelf een Romeo in een rolstoel heeft zo zijn voorkeuren. Andere dames kregen wel wat aandacht maar niet meer dan dat. Even diende zich een bedreiging aan in een jonge dame die wel erg veel op Julia lijkt, maar die toch niet dát effect op Romeo heeft als zijn eigen lief.
Romeo, ach Romeo, wat was het leven met jouw Julia anders geweest als jullie anders waren geweest.
De gebrokenheid van het ondermaanse laat zich wel heel zwaar gelden in jullie levens. Kilometers van elkaar verwijderd en weinig uitzicht op een toekomst samen. Jullie zullen het moeten hebben van een paar ontmoetingen per jaar omdat jij als Romeo het niet aan kan om in een andere omgeving te zijn, en zij als Julia heeft naast haar ouderlijk huis ook nog een ander logeeradres. De weken zitten vol met dagbesteding en vaste structuren, met werk en afstanden reizen. De weekenden zijn schaars en vrije tijd kostbaar.
Maar als jullie samen zijn schijnt de zon, ook als het regent. Klinkt muziek, zelfs als het onweert en is er blijdschap ondanks verdriet.
En zo mijn lieve Romeo en Julia zijn wij als ouders verantwoordelijk voor jullie leven samen-apart. Een LAT relatie op een heel bijzondere manier. De Amerpoort heeft zijn eigen Love-story; zijn eigen Romeo en Julia en ze heten Walter en Eva.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

Een reactie op Voor Eva en Walter.

  1. Mrs. T. zegt:

    Niets mooiers dan liefde. Al zou het fijn zijn als het voor deze twee mensen gemakkelijker te organiseren was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.