Nooit meer jong.

Lieve Walter.
Het is zondagmiddag en we wandelen, ondanks de regen ons, of liever gezegd jouw vaste rondje. Starten bij de woongroep, via de boerderij, de technische dienst, langs het zwembad, de kwekerij en dan achterlangs naar het cultureel centrum. De patatjes, appelsap, frikandel en kaassoufflé staan al bijna klaar om opgegeten te worden. Wijzelf houden het wat simpeler, iets te drinken en voor de andere kinderen patat. Vandaag zijn je zussen erbij, met Jan en Benjamin. Na de wekelijkse snoeperijtjes en de glaasjes appelsap gaan we weer op pad, en ook daar heb je een vaste volgorde. Ik duw de kinderwagen met Benjamin en kijk van een afstandje naar je zussen. Ze lopen dicht tegen elkaar aan onder een paraplu, en af en toe klinkt er gelach. Ze delen inmiddels hetzelfde werk en hebben beiden hun vleugels uitgeslagen in de gehandicaptenzorg. Meiden met een missie, meiden die kunnen verbinden, die een meerwaarde hebben in hoe je als begeleider met ouders omgaat. Soms verwonder ik me over hun leven, ik heb deze twee dappere vrouwen gedragen en gebaard, ze verschoond en opgevoed, en toen kwam jij en alles veranderde. De zussen waren toen al “groot” Daan was 13 en Lisa 7 jaar toen jij erbij kwam, als jullie begin volgend jaar allemaal jarig zijn is er een korte periode waarin er steeds 7 jaar zit tussen jullie leeftijden. Daan wordt dan 34, Lisa is nog een paar weken 27 en jij bent dan nog even 20. Als ik dit rijtje overdenk treft het me als een mokerslag. Daniëlle is dan even oud als ik was toen jij werd geboren. Vier-en-dertig, het lijkt nog zo jong en toch heb ik het gevoel dat ik vanaf dat moment nooit meer echt jong ben geweest. Tegelijkertijd met het gevoel dat het “niet goed” met je ging is de klok gaan tikken, en ieder onderzoek maakte mij een beetje ouder, soms wel een paar jaar in een paar dagen. Zorgen maken een mens oud, maakte mij oud. En zelfs mijn eigen optimisme doet me vaak de das om. Niemand heeft er iets aan als ik mijn hoofd laat hangen en niemand schiet er iets mee op als ik vertel hoeveel zorgen ik me maak over jouw toekomst, verdriet is de meest eenzame emotie die ik ken.
Je zussen stappen stevig door, nu ze allebei wat ouder worden is het leeftijdsverschil kleiner dan toen ze mijn kleine meisjes waren. In de kinderwagen maakt Benjamin tevreden geluidjes en Jan rent met zijn gezicht opgeheven naar de regen om ons heen. In je rolstoel zit jij ingepakt in een regen cape, je voeten steunen op een plank omdat gewone voetsteuntjes niet meer volstaan; je hebt meer steun nodig om je voeten recht te houden. Het is een gewone zondagmiddag en het regent pijpenstelen, en in mijn hoofd huilt het mee, omdat de tijd zo snel gaat, omdat alles maar door moet, omdat er zoveel is om verdrietig om te zijn. Maar als ik opkijk zie ik mijn kinderen, mijn dochters en mijn zoon, er is veel om dankbaar voor te zijn

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.