Nederig

Lieve Walter.

Toen de Schepper jou aan mij gaf, kreeg ik er meteen een lesje nederigheid bij. In de jaren dat we niet precies wisten wat er met je aan de hand was, kreeg ik energie en tijd om volledig te kunnen moederen, en zelfs toen het wel duidelijk was kreeg ik de ruimte om helemaal voor je te kunnen zorgen. Ik was sterk en nooit ziek, tenminste dat dacht ik. Ergens in mijn achterhoofd wilde ik gewoon niet ziek zijn, dat kon immers niet, ik had jou en je zusjes om voor te zorgen, ziek zijn kon alleen als je naar het dagcentrum was, de uren eromheen moest gewoon gezorgd worden. Pijn in mijn schouder werd vakkundig weggezwegen, er moest getild en gedragen worden, gebadderd en verzorgd. Pas toen je helemaal niet meer thuis wilde zijn werd mijn schouder gerepareerd en ik ging ruim 9 maanden revalideren. Negen lange maanden; de duur van een zwangerschap en ik was weer als nieuw. De zenuwpijn duwde ik weg, paracetamol en tramadol deed de rest. Met de juiste therapie werd ik weer mezelf, een lesje in nederigheid, ik moest gewoon wat geduld hebben. Zo af en toe iets van longontsteking werd hardnekkig de kop in gedrukt met prednison en pufjes; ik voelde me best wel gezond eigenlijk en vol energie en levenslust. Een lesje nederigheid “wacht maar af, het komt wel goed” en het is ook altijd wel weer goedgekomen. De jaren gaan tellen en een longontsteking begin dit jaar heeft lang nodig om helemaal te verdwijnen, ik kneus een rib van het hoesten en ben heel lang, heel erg moe. Tenminste, dat dacht ik. Het valt allemaal weg bij de vermoeidheid van dit moment, de vermoeidheid die je hebt als je nog lang niet weet of het wel goed komt, simpelweg omdat je pas één jaar na de datum weet hoever je gaat herstellen. Dat is dan dus 11 oktober 2019, nog even te gaan. En weer krijg ik een lesje nederigheid; vandaag heb ik een stuk gefietst en een flinke wandeling gemaakt. Nu heb ik spierpijn maar dat zal met de nachtrust wel weer herstellen, en gelukkig heb ik iets gekregen om ook echt te kunnen slapen, want dat was niet heel geweldig de laatste weken. Een lesje nederigheid: een huisarts die mee wil denken.

En ook als ik aan jou denk krijg ik regelmatig lesjes aangereikt. Twee weken geleden was er groot paniek, er dreigde een decubitus wond te ontstaan aan je billen, en wie daar een beetje verstand van heeft houdt zijn adem in. Een strak beleid rond wisselingen in je zitpatroon, regelmatig bedrust en nog regelmatiger verschonen. Dagelijks intervisie van de verpleegkundigen en een grote groep begeleiders die het allemaal uitvoeren naast hun toch al zo drukke werkzaamheden. Een lesje nederigheid: de plekken worden niet erger, maar ook niet minder; en dat is dan toch eigenlijk winst, het is maar hoe je het bekijkt. We kunnen er wat van jij en ik. We slaan ons er telkens toch wel weer doorheen, en op het moment dat ik denk dat ik niet meer kan, krijg ik altijd wel weer een seintje van Hogerhand. Een lief bericht via LinkedIn, een reactie op een blogje, een mooie kaart of een app-je het zijn allemaal seintjes, lesje in nederigheid. “Rustig aan maar, neem de tijd. Het komt wel weer goed”

En daar hopen we dan maar weer op…….

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw, Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Nederig

  1. evafolkersma zegt:

    En wat een geduld moet je telkens maar weer opbrengen. Ik kijk er vanaf een afstandje met grote bewondering naar. Ooit leerde je mij: ‘vergeet de mooie dagen niet’ en die les lees ik ook hier tussen de regels door. X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.