Stilstaan

Lieve Walter.
Veel mensen staan zo aan het eind van het jaar even stil en overdenken wat er allemaal gebeurt is. Hoe ouder je wordt des te meer ga je nadenken over gedane zaken en afgesloten hoofdstukken. Voor jou is dat anders. Voor jou is stilstaan op dit moment eigenlijk niets meer dan het simpele feit dat de dreigende wond niet ernstiger wordt en ook niet minder. Ook een bijzonder soort van stil staan dus. In mijn dagelijks bestaan ervaar ik ook een soort van stil staan. Waar de eerste weken verschillende functies herstelden staat het nu een beetje stil en loop ik er enorm tegenaan dat ik nog lang niet alles kan wat ik zou willen. Motorische onhandigheid, een slecht evenwicht en de vermoeidheid maken me een beetje knorrig. Slecht slapen betekend overdag minder goed functioneren en de neiging om ’s middags een slaapje te gaan doen. Vandaag geef ik eraan toe, en als ik wakker ben voel ik me nog rotter dan daarvoor. Ik wil iets doen maar weet niet wat, ga dan toch de deur uit en loop vervolgens met mijn ziel onder mijn arm mijn balans te zoeken. En waar ik ook kijk, nergens is het te vinden.
Hoe zit dat eigenlijk met jou, jij wordt regelmatig even op bed gelegd, omdat je billen ontlast moeten worden. Val je wel eens in slaap en ben je daarna ook het gevoel van dag en tijd kwijt? Ik kan me zo voorstellen dat je het hele ritme een beetje kwijt bent, en misschien wel twee beetjes.
In huis staat de kerstboom en in de lantaarntjes buiten branden kaarsjes; die kaarsjes doen me denken aan jou, aan je altijd aanwezige afwezigheid. Aan de duizenden uren die je rondspookt in mijn hoofd. Denk ik aan het feit dat jij bent geboren met een hersenprobleem en dat ik een gevalletje “niet aangeboren hersenletsel” bent. We zijn een mooi stel, jij en ik. Het zijn dagen van overdenken, van stil staan en verder willen, en waar ik verder wil en moet, sta jij stil en ben je met zo veel minder tevreden dan ik ben. Vandaag ben ik niet dankbaar, vandaag ben ik verdrietig en voel ik me rot. Vandaag ben ik stil omdat ik voor mijn gevoel stil sta. IK denk dat ik morgenavond maar weer eens ga rolstoeldansen, heb je tijd om mee te gaan?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

3 reacties op Stilstaan

  1. Mrs. T. zegt:

    Ik zou je zo graag willen troosten, maar weet niet hoe. Het lijkt me in ieder geval een soort van geruststelling dat Walter niet zo (na)denkt als dat jij dat doet.

  2. harmakarma zegt:

    Proberen dingen los te laten die waren dan leer je ze vanzelf anders vast te houden❤️ we missen je wel maar neem je tijd je leeft maar een keer,dus bekijk het dag bij dag! Je komt er wel knuffel Gabriel en Harm

  3. Gwennie zegt:

    Poeh, het is ook wel zwaar voor je… maar Walter weet dat jij erbij bent en dat is het allerbelangrijkste. Ga lekker (rolstoel)dansen met hem. Dan zie je het geluk weer in zijn ogen! Xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.