Jarig.

Lieve Walter.
Gisteren vierde jij je 21e verjaardag. Toen je nog thuis woonde was het altijd een organisatie van jewelste. Verjaardag voor vrienden en familie, verjaardag op Onder één Dak (je dagbesteding) en vaak nog een uitstapje met een aantal vaste gasten naar een snoezelruimte of iets dergelijks. Door de jaren heen veranderde er veel, en steeds weer lukte het op één of ander manier om er een feest van te maken, voor de gasten welteverstaan. Voor jou hoeft al die drukte niet zo, dat werd vorig jaar wel heel duidelijk. De gasten zaten in de serre van het cultureel centrum te genieten ven een high-tea, en jij zat in je eentje in de hal naar buiten te staren. Je hand tegen je gezicht op je zo heel eigen Walter-manier.
Dat moet dus dit jaar anders, en anders betekend eigenlijk altijd dat er geminimaliseerd moet worden. Een paar weken voor je verjaardag stuur ik de mensen die er meestal bij zijn een app-je met één van de moeilijkste beslissingen die ik voor je moet gaan nemen. We vieren je verjaardag niet meer in een grote groep, maar nodigen mensen uit om ergens in het jaar een keer op zondagmiddag mee te wandelen. Een verdrietige beslissing, maar we zien geen andere oplossing. Je ervaart veel stress van al die belangstelling en de cadeautjes zeggen je eigenlijk helemaal niks. De enorme hoeveelheid bad producten die je altijd krijgt, het kan allemaal niet meer. Je huid verdraagt bijna niets meer en het risico op open wonden en zere plekjes neemt steeds verder toe. Afgelopen weken heb je zoveel stress opgebouwd dat je steeds vaker en steeds meer je beide handen met kracht tegen je hoofd drukt. Gevolg: aan beide kanten is je haar bijna helemaal weg geschuurd en in je rechteroor is een flink hematoom ontstaan waardoor je oor er flink misvormd uitziet. Van kleur zal het nog wel wat opknappen, de vorm van je oor is blijvend beschadigd. Soms overvalt me de gedachte dat je misschien wel pijn hebt en dat je daarom zo hard tegen je hoofd en oren drukt, het maakt me bang. Er verdwijnt een stukje kwaliteit van bestaan uit je leven, en we krijgen het niet meer terug. De arts maakt zich zorgen, en schrijft een mail naar de gedragsdeskundige en naar de rolstoeldeskundige, omdat het ellendige ding maar steeds stuk is. Vier dagen voor de Kerst brak het frame gewoon ergens af en kon een valpartij nog maar net voorkomen worden. Vanmiddag ontdekte ik opnieuw een breuk in het frame, daar komt dinsdag dan weer iemand naar kijken. Wat heb je daar toch veel last van, je moppert en ik mopper met je mee.
Gisteren zijn we op je woongroep op bezoek geweest met taart, chips en chocomel, want daar hou je van. Terwijl wij een kop koffie drinken zit jij op je kamer in de eenzaamheid omdat het je allemaal teveel is. De nieuwe radio / cd.speler moet voorzichtig worden omgeruild omdat zelfs die verandering moeilijk voor je is. Je vraagt verschillende keren naar Eva, en we ontwijken de vraag door te zeggen dat “Eva op vakantie is”, een leugentje om bestwil. Gelukkig ligt er wel een kaart van haar mét foto.
Vanmiddag zijn we met een paar mensen gaan wandelen, in je eigen structuur. Je verjaardag is in stilte voorbij gegaan, je bent een jaar ouder, 21 is een prachtige leeftijd als je gezond bent. Dan ligt de wereld aan je voeten en kun je vaak nog alle kanten op. Wat had ik je dat toch gegund lieverd, en nee, je had echt geen arts hoeven worden of iets anders belangrijk, maar alles was beter geweest dan wat het nu is, want dit is niet het leven wat ik ooit voor je heb gedroomd.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw, Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Jarig.

  1. Gwennie zegt:

    Oh, lieve, lieve Ada… de tranen springen in mijn ogen. Ik wil je feliciteren met Walter. Ik wil je troosten… ik weet het ook even niet meer.
    Dikke kus maar!

  2. San zegt:

    Ook ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik moet zeggen.
    Sterkte!
    En hopelijk komt er heel snel een goede oplossing voor de rolstoelshit.

  3. Mrs. T. zegt:

    Gefeliciteerd met de 21ste verjaardag van Walter. want al is zijn leven helaas niet zoals je hoopte, door er te zijn zoals hij er is, leert hij een heleboel mensen toch dingen. Mij in ieder geval wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.