Opruimen

Lieve Walter,
Jij hebt er geen idee van, maar ik hou van opruimen. Opgeruimd huis, opgeruimd hoofd, las ik ooit ergens en voor mij klopt dat ook. Kasten vol rommel zijn de afgelopen jaren ons huis ingeslopen en hebben zich een plekje verworven waardoor nu zo ongeveer de hele zolder vol stond met wat ik “rommel” noem. Voor een ander zitten er schatten bij, en voordat ik de hele bende naar de vuilnis/kringloop laat verhuizen zet ik een aantal dingen op een – gun het de ander gratis Facebookpagina – van ons dorp. De eerste gegadigden sturen al snel berichtjes en zo verhuist het één en ander van adres. Een nichtje wordt blij van een grote doos restjes stof, en ik organiseer nu eindelijk mijn naaispullen en ander knutselgerei. Dan zijn de foto’s aan de beurt, en daar gaat het natuurlijk hopeloos mis. Bij ieder beeld heb ik een gevoel, een herinnering. Jouw leven gevangen in duizenden foto’s, afgedrukt maar ook digitaal. Foto’s van je zusjes en jou, foto’s van je konijn, je kamer, je leven afgedrukt op prentjes van pakweg 10 bij 15 cm. Ik zie dingen die me nooit eerder zijn opgevallen, de afwezigheid in je ogen, het intense blauw, de typische stand van je handen, je lange zwaai armen en je sliertige jongensbeentjes. Foto’s van jou in het zwembad, op de schommel, op de fiets, liggend op de grond. Zomerfoto’s met een prachtig bruin koppie, winterfoto’s met een schraal wit gezichtje. En altijd is er het autisme in je blik, ik kijk ernaar alsof mijn ogen het voor het eerst zien en ik ben betoverd door het grillige ervan. Ik orden de boel en ooit ga ik er een boek van maken, maar nu nog niet. Nog veel meer spullen herinneren ons aan jou aanwezigheid hier in huis. Een bakje kralen, je allereerste knuffel, maar ook de schade die je aanbracht aan de muren, de deuren, de tegels in de badkamer.
Deze week is het tien jaar geleden dat we hét gesprek moesten gaan doen wat ons leven permanent en onomkeerbaar zou gaan veranderen. Het gesprek waarin we moesten beslissen dat het zo niet langer kon, het begin van het einde van je leven in ons huis. Tien jaar heeft het geduurd voordat we alle kamers hebben hersteld en opgeknapt, nu zijn de laatste sporen verdwenen van je aanwezigheid. Overal in huis zijn foto’s te vinden waar je op staat, zo ben je er toch altijd een beetje bij.
Wat is er onwijs veel veranderd en gebeurt in die tien jaar, sommige herinneringen zou je voorgoed willen “opruimen” wegstoppen omdat het zoveel verdriet in zich draagt. Andere herinneringen koester ik met heel mijn hart, omdat er zoveel geleefd en geliefd is in je bestaan.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.