Het oog van de naald

Lieve Walter,

In de 21 jaar die je nu op deze aardbol aanwezig bent ben je al een aantal keren door het oog van de naald gekropen. Meerdere keren moest je onder narcose voor een ingreep, een onderzoek, een punctie en zelfs voor een tandartsbehandeling, en iedere keer hebben we de adem ingehouden. Jouw lijf reageert anders op narcose middelen en “roesjes” en je hart heeft de gekke gewoonte om echt raar te gaan doen. Reden genoeg om ervoor te zorgen dat je niet teveel op de operatiekamer terecht komt, voor zover wij daar iets over te zeggen hebben. Bij de tandarts werd duidelijk dat je onderkaak niet goed is ontwikkeld en je mist de aansluiting met je bovenkaak waardoor je niet echt goed kunt kauwen. Er zouden twee operaties voor nodig zijn om dat te verhelpen, weken en weken alleen maar vloeibaar eten en het risico dat je nooit meer wilt eten vanwege het trauma in je mond, want na de operaties zou je een beugel moeten. We kiezen ervoor om het te laten wat het is maar dat betekend wel dat je tanden aan de wandel gaan en je eten allemaal gemalen moet worden (behalve patat, koekjes, pannenkoeken, brood, dat gaat allemaal goed) we verkiezen de gemalen en gehakte prakjes boven de operatie, en het scheefgegroeide gebit boven de beugel.
Er zijn gesprekken geweest waarbij je rug ter sprake kwam, of liever gezegd een eventuele operatie om een stalen pin in je rug te zetten om de scoliose te bezweren, maar het revalideren en zo’n zware operatie zou je wel eens fataal kunnen worden, en dus groeide je rug zo krom dat je je hele centrale evenwicht kwijt raakte. Je heupproblemen en een fatale valpartij maakte een eind aan je lopen, en we verkozen de rolstoel boven de niet te winnen strijd tegen een kromme rug. Maar zo’n kromming heeft allerlei andere rampen die zich kunnen ontwikkelen omdat je longen en andere organen te weinig ruimte hebben om goed hun werk te kunnen doen, en een longontsteking ligt altijd op de loer, zeker in het griepseizoen. Afgelopen week begon je wat schor te worden en daarna begon het hoesten. Een rokersachtige kuch die het ergste deed vermoeden. Dat vraagt om actie en een afspraak bij de dokter. De dokter is niet je “eigen” dokter en dat laat je duidelijk merken, je bent boos en deelt een paar rake klappen uit. De dokter luistert en hoort geen gekke geluiden op longhoogte. Een slijmoplosser moet het gaan verhelpen. En weer kruip je door het oog van de naald, want wie een beetje inzicht heeft weet hoe gevaarlijk een longontsteking kan zijn. Het rauwe randje is inmiddels alweer verdwenen en het hoesten is een stuk minder, je bent veel sterker dan ik dacht.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

2 reacties op Het oog van de naald

  1. Gwennie zegt:

    Wat een spanning is dit toch iedere keer weer! Gelukkig knapt hij weer op. šŸ˜˜

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.