Bijzondere dag

Lieve Walter.
Het is een bijzondere dag vandaag. Een beetje bewolkt met af en toe een fel zonnetje. Een dag met een randje rouwigheid in zich. Ik merk het meteen al bij het opstaan. Veel vroeger dan normaal ben ik wakker en kan de slaap niet meer vatten, draaiend en denkend geef ik het op, dan er maar uit. Het is zo vroeg dat zelfs het nieuws van RTL 4 nog niet is opgestart, daar moet ik nog ruim 45 minuten op wachten. Eerst maar koffie, misschien gaat het brok in mijn keel dan zakken.
De stilte in huis is een verademing, ik zou willen dat het de hele dag kon duren. Een dag stilte en toegeven aan het gevoel van gemis dat zo vreselijk hard doorzeurt in mijn hele bestaan. Een dag van nadenken, foto’s kijken, herinneringen ophalen in absolute stilte, omdat ieder woord tekort doet aan het gevoel.
Het zal niet zo zijn. Er zijn ook vandaag dingen die door moeten gaan.
Aankleden en nog even boven doordreutelen, om maar niet in tranen uit te barsten. Dan naar de Amerpoort, een paar cadeautjes afgeven aan mensen die vertrekken uit je bestaan, je was wisselen, alles gaat door. Ik druk mijn neus in je dekbedhoes om je geur op te snuiven, en weer is er een gevecht met tranen, en het wegstoppen ervan. Via de camera in de hoek van je kamer weet je nooit wie er op een beeldscherm zit mee te kijken. Ik vouw al je happy-socks opnieuw, hou je kleren even vast en leg ze dan in de kast. Je mag wel een paar nieuwe pyjama’s hebben, maar die ga ik vandaag niet kopen, dat komt later wel.
Eenmaal thuis even wat eten, dingen die tegen me gezegd worden gaan aan me voorbij, informatie opnemen is vandaag niet mijn sterkste kant.
Er komt een appje van een vriend die deze datum als reminder in zijn agenda heeft staan. Een jubileum vandaag, maar dan zonder slingers of ballonnen, zonder taart en muziek.
Ik probeer iets te schrijven in een liedjestekst die ik aan het vertalen ben, maar geef het op. De woorden die ik wil geven aan het gemis blijven zweven boven het kladpapier.
Hoe vaak heb ik in de afgelopen jaren wel niet nagedacht of de beslissing van toen wel de juiste is geweest. Had ik niet harder moeten proberen om het uit te stellen? Hebben we je niet tekort gedaan door toen een keuze te maken die jouw en ons leven voorgoed zou veranderen?

Vandaag is het 10 jaar geleden. Tien lange jaren van “de zorg uit handen geven, en je nog meer zorgen maken”. Tien jaar van steeds maar weer wennen aan andere mensen die voor je zorgen, tien jaar van inleveren. Tien jaar, van lopen naar rolstoel, van jong kind naar volwassen man met een kinderverstand en steeds minder kunnen. Vandaag is een triest jubileum, en in mij schreeuwt de stilte van het gemis met een overdonderend geluid van verdriet.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in 1000 kleuren blauw. Bookmark de permalink .

3 reacties op Bijzondere dag

  1. Mrs. T. zegt:

    Ach meissie toch …
    Ik weet het niet, ben maar een buitenstaander, maar ik denk dat jullie destijds uit liefde de allerbeste keuze hebben gemaakt. Hoe moeilijk die ook was.

  2. San zegt:

    Jullie stellen altijd Walter’s welzijn voorop, dat moet je niet vergeten!

  3. Gwennie zegt:

    Tja, sommige jubilea voelen wel heel dubbel, he?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.